بر منع شاهد از اداى شهادت ندارد ، حاجت حمل آن بر تملق واستخلاص چه بود ؟ ! ومع هذا توجه طعن منوط وموقوف بر ثبوت اراده عمر نيست ، بلكه غرض ما همين قدر است كه عمر كلامي گفت كه هر كس كه آن را مىشنود ، بي تأمل حكم مىكند كه عمر به كلام خود زياد را بياموخت كه شهادت بر زناى مغيره ندهد ، خواه قصد واراده امتناع شاهد از شهادت داشته باشد خواه نه ، چه طعن بر عمر به گفتن اين كلام وظاهر كردن افعالى كه دلالت دارد بر ناگوارى أو از ثبوت زناى مغيره است ، نه به محض قصد واراده أو تا كلام در قصد واراده نفعي به أو وضررى به ما رساند ، مثلا اگر شخصي شخص ديگر را امر به زنا كند وگويد كه : با فلان زن زنا كن . در اين صورت بلاشبهه طعن بر أو متوجه خواهد شد ، وكلام كردن در اين معنا كه اين كلام دلالت ندارد بر آنكه آمر را اراده آن بود كه مأمور زنا كند ، فائده نخواهد بخشيد .