" شرح ابن أبي الحديد بر نهج البلاغة " . ( 1 ) انتهى . واعجباه كه مخاطب چنان در اصلاح شنايع وقبائح أئمة وپيشوايان خود سراسيمه وبي خود گرديده كه هر چيز را كه دافع طعن گمان مىبرد - گو در اقصاى مراتب وهن وبطلان وركاكت وسخف وهزل وسقوط باشد - ذكر مىنمايد ! واز ايراد وجوه متخالفة متهافته هم باكى ندارد ! در متن كتاب اهتمام در اثبات لزوم ثبوت حدّ در اطلاق درء دارد ، ودر " حاشية " خود حديث : « ادرؤوا الحدود بالشبهات » ، ودرء نمودن جناب أمير ( عليه السلام ) حدّ را از مردى نقل مىنمايد ( 2 ) ، ونمىداند كه بنابر اين يا بطلان ادعاى غير متين متن واضح خواهد شد ، ويا - معاذ الله - طعن بر جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وحضرت أمير ( عليه السلام ) لازم خواهد آمد . ونيز تناقض حديث نبوي ‹ 599 › ثابت خواهد شد . ونيز تناقض اين خبر كه در آن درءِ حدّ از جناب أمير ( عليه السلام ) نقل كرده‌اند ; زيرا كه ( ادرؤوا ) بر حسب زعم مخاطب دلالت بر ثبوت حدّ دارد ، وحال آنكه عدم ثبوت حدّ بر آن مرد هم از اين روايت ثابت است ، كما سيجيء بيانه . ونيز مخاطب در جواب طعن دوم از مطاعن أبى بكر گفته : جواب ديگر : سلمنا كه مالك بن نويرة مرتد نبود ، اما شبهه ارتداد أو

--> 1 . [ الف ] صفحه 590 / 776 ( نسخه مطبوعه دهلي ) . [ حاشية تحفه اثناعشريه : 590 ، ومراجعه شود به شرح ابن أبي الحديد 12 / 241 ] . 2 . حاشية تحفه اثناعشريه : 590 .