حضرت محزون وملول نشده ، وهرگز در پى تفحص آن حضرت نيفتاده ، ونه به ياران خود گفته كه : حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) را تلاش بايد كرد ، بلكه برجسته به أبو بكر گفته كه : شايد خدا قبض روح آن حضرت كرده باشد ، پس برخيز ، ونماز خوان وروان شو . اگر انصاف به كار رود از اين قضية معلوم مىشود كه شيخين - خصوصاً عمر - أصلا محبتي با جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله ) نداشتند . ونيز از اين روايت واضح شد كه عمر را آية كريمه : ( إِنَّك مَيِّتٌ . . ) معلوم بود ، پس از آنچه در روايات مذكور است كه عمر بعد از شنيدن آيات دالّه بر موت آن حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) از أبو بكر ، اظهار عدم علم خود به آن نمود ، غرض از آن محض تلبيس بود . بدان كه علماى أهل سنت در تأويل وتوجيه انكار عمر ، وفات جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) را متحير شده ، تأويلات متناقضه وتوجيهات متهافته گفته‌اند . قاضى القضات در كتاب “ مغنى “ در جواب اين طعن گفته : وهذا لا يصحّ ; لأنه قد روي أنه قال : كيف يموت ‹ 499 › وقد قال الله تعالى : ( لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ ) ( 1 ) وقال : ( وَلَيُبَدِّلَنَّهُمْ

--> 1 . التوبة ( 9 ) : 33 .