وقتي كه حضرت أمير ( عليه السلام ) سريرآراى خلافت راشده پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلم شد ، به قدر مقدور در تسكين فتنه ودفع مخالفان - كه طلحه وزبير وامّ المؤمنين عايشه صديقه ويعلى بن أسيد ( 1 ) وأبو موسى اشعرى وديگر صحابه كرام بودند - كوشش وسعى فرمود ، واز قتل وقتال وجنگ وجدال با ايشان باك نفرمود ، هر چند تقدير مساعد نشد ، وانتظام أمور خلافت صورت نبست ، پس در صورتي كه امر صريح آن حضرت به هر يك از اين دو بزرگوار در اين باب متحقق بود ، ديگر أدب صحبت وقرابت را نگاه داشتن ، وامر آن جناب را تقويت نمودن چه گنجايش داشته باشد ؟ ! ( 2 ) انتهى . پس عدم رعايت جناب أمير ( عليه السلام ) عايشه را وقتال با أو ، وقتل طلحه وزبير ، وهر اهانتى وذلتى وآسيبى كه به ايشان رسيد ، به امر جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله ) بود ، به خلاف حضرت زهرا ( عليها السلام ) وحضرت أمير ( عليه السلام ) كه در باب ايذارسانى اين هر دو جناب ، وايعاد وتخويف ايشان به احراق بيت بر ايشان ، حضرت رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله ) أصلا امرى وحكمي به عمر بن الخطاب ننموده بود ، بلكه بر ايذاى اين بزرگواران وعيد شديد وتخويف تمام نموده ، ومؤذيان ايشان را لعنت نموده ، وقابل ومستوجب نار جهنم فرموده ، ودر حكم به رعايت حقوق وحفظ مودت ومحبت ايشان تأكيد بسيار كرده ، بلكه حكم تمسك

--> 1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( أمية ) آمده است . 2 . تحفه اثناعشريه : 319 .