پس اين تهافت وتناقض صريح را به نظر بصيرت ملاحظه بايد نمود كه : أولا در يك شق كلام اطلاع قصد را منحصر به ذات بارى تعالى مىكند ، وباز در شق ثاني كه متصل آن است بلا فصل فاصل از دعوى باطل خود غفلت ورزيده - به مفاد آنكه : دروغگو را حافظه نباشد - ادعاى اطلاع بر قصد اين جماعت مىنمايد ، مقام تحير است كه آيا دعواي الوهيت براي خود خواهد كرد ؟ يا تكذيب خود در دعوى أول خواهد نمود ؟ ! ومحتجب نماند كه نفى اطلاع خلق بر قصد كسى ، وحصر اطلاع قصد به ذات خالق تعالى شأنه - كه از مخاطب در اينجا وبعض ديگر مقامات مثل طعن ششم از مطاعن عمر حيث قال : اراده از افعال قلب است واطلاع بر افعال قلوب خاصه خداست . ( 1 ) انتهى . سر زده - هر چند به ظاهر حمايتِ خليفه ثاني است ، وليكن در حقيقت راجع وآيل به كمال تفضيح وتكذيب أو مىشود ; زيرا كه خود خليفه ثاني مدعى اطلاع بر اراده وقصد بعض مردم گرديده ، پس يا تكذيب خليفه ثاني در ادعاى اطلاع بر اين قصد واراده بايد نمود ، ويا ‹ 476 › دست از اين دعواي باطل بايد برداشت كه : اطلاع بر قصد واراده ، كسى را حاصل نمىشود ، واقدى در “ فتوح الشام “ گفته :

--> 1 . تحفه اثناعشريه : 297 .