است به مناقب سنيه ، واز مشاهير ثقات ونحارير اثبات است - مايه حيرتها است وموجب تعجبها ; وفي الحقيقة قدح ابن روزبهان در أو ، واخراج أو از علماى أهل سنت ، وحكم به عدم اعتبار أو ، مثل آن است كه أهل سنت در مقابله شيعه قدح أئمة أربعه خويش - اَعنى أبو حنيفة وأحمد بن حنبل ومالك وشافعي - وديگر أئمة حديث وأصحاب “ صحاح “ مثل بخارى ومسلم وأبو داود وترمذى وابن ماجة وغير ايشان آغاز نهند ، وگويند كه : اين همه علما متشيع وغالى في الرفض بودند ، علماى ما ايشان را وكتب ايشان را ترك كرده‌اند وهرگز اعتماد واعتبار بر روايات ومقالات ايشان نمىكنند ، پس به هر وجه كه ابطال اين كلام توان كرد ، به همان وجه ابطال هذيان ابن روزبهان درباره طبري مىتوان نمود . واز اينجا وأمثال آن ، كمال بىديانتى علماى أهل سنت به وضوح مىرسد كه چنان عصبيت وعناد در مقابله شيعه پيش مىگيرند كه به جواب احتجاجات صحيحه ايشان ، أكابر وثقات علما وأئمة ومجتهدين خود را مقدوح ومجروح مىسازند ، وتهمت رفض بر ايشان مىگذارند ، وبه اين زعم باطل كه شايد از الزامات ‹ 446 › ايشان خلاصي حاصل شود كذب وبهتان را حلال مىپندارند ، ليكن از غايت سفه وبىدانشى نمىدانند كه اين معنا موجب كمال فضيحت وظهور نهايت بىديانتى خواهد بود ، واين خرافات وهفوات هرگز در بناى مرصوص الزامات شيعه وهنى نخواهد افكند .