أول : آنكه در “ بخارى “ - كه أصح الكتب أهل سنت است - به طرق متعددة مروى است كه : آن حضرت صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم هنگام شب به خانه أمير ( عليه السلام ) وزهرا ( عليها السلام ) تشريف برد ، وايشان را از خواب گاه برداشت ، وبراي اداى نماز تهجد ، تقيد بسيار فرمود ، وگفت : ( قوما . . تصلّيا ) ( 1 ) ، حضرت أمير ( عليه السلام ) گفت : ( والله لا نصلّي إلاّ ما كتب الله لنا ) ، يعنى : قسم به خدا كه ما هرگز نماز نخواهيم خواند الا آنچه مقدر كرده است خداى تعالى براي ما ، ( وإنّما أنفسنا بيد الله ) ، يعنى : دلهاى ما در دست خداست ، اگر توفيق نماز تهجد مىداد مىخوانديم ، پس آن حضرت از خانه ايشان ‹ 358 › برگشت ورانهاى خود مىكوفت ومىفرمود : ( وَكانَ الاِنْسانُ أَكْثَرَ شَيْء جَدَلاً ) ( 2 ) . پس در اين قصه مجادله ( 3 ) با رسول در مقدمه شرع وتمسك به شبهه جبريه كه أصلا در شرع مسموع نيست ، از حضرت أمير ( عليه السلام ) واقع شد ، ليكن چون قرينه حاليه گواه صدق وراستى وقصد نيك بود ، آن حضرت ملامت نفرمود . دوم : ايضاً در “ صحيح بخارى “ موجود است كه :

--> 1 . در مصدر ( فصلّيا ) . 2 . الكهف ( 18 ) : 54 . 3 . [ الف ] در نسخه مطبوعه كلكته : ( مجادلت ) .