نداشت به زمين فرو ميبرد مان ، اى واى كه براى كافران رستگارى نيست . 83 [ البتّه چنين است كه رستگارى در ] آن سراى براى آنها است كه برترى نجويند و فساد و تباهى نخواهند چه سر انجام نيكو براى چنين مردم پرهيزگار است . 84 پس آنكه نكوكار بود بهره اى بهتر از آن دارد و آنها كه بد كردند جز آنچه كرده‌اند سزا نبينند . شأن نزول : اسباب النّزول : سيوطىّ : ابن ابى حاتم از ضحّاك نقل كرده است : چون پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله از مكّه براى هجرت بمدينه بيرون رفت بجحفه كه رسيد به ياد ميهن خود افتاد و مشتاق مكّه شد آيت 85 « إِنَّ الَّذِي فَرَضَ - تا آخر » براى آرامش دل آن حضرت نازل شد . ترجمه : 85 البتّه آنكه قرآن را به تو داد و خواندنش بر تو لازم كرد تو را بر ميگرداند به آن جا كه خوى گرفته اى و جاى بازگشت تو است [ و بپاسخ بد انديشان ] بگو : پروردگار من داناتر است : كى به راه راست دعوت مىكند و چه كسى گمراهيش آشكار است ؟ 86 [ و چنان كه تو را خدا برگزيده ] و خود اميد نداشتى كه اين قرآن به تو نازل شود و جز مهربانى خدا چيزى نبود پس پشتيبانى كافران مكن 87 كه پس از فرود آمدن قرآن از رساندن آيات خداوندى جلوگيرت نشوند و تو خود مردم را بسوى حقّ بخوان و از دسته ى مشركين مباش . 88 و در دعا ديگرى را با خدا شريك مكن كه جز او آفريدگارى نيست و هر چه هست نيست شود مگر او ، و حكم و فرمان مختصّ به او است و همگى شما را به او باز ميگردانند . سخن مفسّرين : « ما كُنْتَ بِجانِبِ الْغَرْبِيِّ » 44 فخر : مقصود از اين آيه و دو آيت بعد اين است كه اين حوادث را تو خود نديده اى و اعجازى است از تو كه ما ترا از آن مطَّلع كرده‌ايم و براى مردم نقل ميكنى ، و نيز ميفهماند كه براى هر ملَّتى پيغمبرى بوده است چنان كه شعيب براى مردم مدين و تو براى عربها . كشف : حضرت موسى در وادى مقدّس هنگام سخن خداوند روى كوه طور