و برهم ريخته ، هشيم - شكسته ، گياه خشك و نرم شده ، درخت و گياه خشك ، موبق - آنچه حامل ميان دو شىء است و جلوگيرى يكى از ديگرى ، محبس ، موعد جاى هلاك و نابودى ، عداوت و دشمنى ، موئل - پناهگاه . جهت نزول : طبرى : ابن زيد گفته است : اعراب بپيغمبر گفتند : اين مردم كه حضور تو ميآيند مناسب شأن ما نيستند آنها را دور كن و با اشراف عرب آميزش و هم نشينى كن ، سلمان گفته است كه اعراب گفتند بوى پشم جبّه هاى اين مردم مانند اباذر و سلمان و همانندانشان ما را آزار مىكند اگر آنها را دور كنى با تو همنشين و مأنوس ميشويم ، آيت 28 « وَاصْبِرْ نَفْسَكَ » براى جواب اين تقاضاى آنها نازل شد . ترجمه : 27 [ پس در برابر سخنان جوربجور مردم و اخبار درست و نادرست ] تو بايستى آن را بخوانى [ و خود بدانى و بمردم بگوئى ] كه از كتاب خدا به تو ميرسد چه كسى [ حقايق و ] كلمات او را نتواند دگرگون كند و بجزا و پناهى براى تو نيست ، 28 و نيز بايد خود را محدود كنى بآميزش با آن مردم كه صبح و شام خدايرا ميخوانند و جز رضاى او چيزى نميخواهند و چشم از آنها مگردان و به غير آنها براى بهره هاى زندگى توجه مكن و سخن آن كس مپذير كه دلش از ياد خود غافل كرديم [ چون ] پى هوس خود ميرود و در كارش مفرط است و متجاوز 29 و [ با چنين مردم ] بگو : حقّ و درست آن است كه از سوى خداوند است ، هر كه ميخواهد مؤمن باشد و بپذيرد و آنكه نخواهد خود داند و كفرش [ ولى بدانند : ] براى ستمكاران آتشى مهيّا است ، كه دود و شعله اش چون خيمه برفرازشان فراگير است و اگر كومك بخواهند آبى چون قير و مس گداخته شان ميدهند كه صورتها را كباب مىكند ، اين چنين بد شرابى و بد مجمع و آسايشى دارند 30 ولى آنها كه مؤمنند و نيكوكارى كردند البتّه ما مزد ايشان كه عمل نيكو كنند نابود نخواهيم كرد 31 و اينان جز ايشان بهشت جاودان است كه رودها در آن روان ، و زينت شده‌اند به دستبندهاى طلا و پوشاك از پارچه هاى ابريشم لطيف و متنوع و تكيه گاه شان اريكه ها و تختهاى آراسته و