يا رحيم ، اعتراض كردند كه معتقد بتوحيد است و نام دو نفر ميبرد ، و نقل كرده‌اند كه مشركين چون دعاى پيغمبر ( ص ) را شنيدند گفتند : ما بنام رحمان كسى را نمى - شناسيم ، و ضحّاك گفته است : يهود گفتند بتوارت كلمه ى رحمان زياد آمده است و در قرآن هم آيت صد و ده بجواب اين سخنان نازل شده است . سخن مفسّرين : « وَلَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ » 86 ابو الفتوح : بعضى گفته‌اند : يعنى اگر بخواهيم اين دين كه به تو وحى كرده‌ايم نسخ ميكنيم مانند دينهاى - سابقين ، قول دگر اين است كه اگر بخواهيم قرآن را از ميان مردم برميداريم ، و عبد اللَّه مسعود گفت : روزى خواهد بود كه قرآن در ميان شما نباشد ، پرسيدند چگونه ممكن است با اينكه نوشته داريم و بخاطر هم داريم و بفرزندان خود نيز ميآموزيم ؟ گفت از دلهاى شما برميدارند ، آنگاه اين آيه را قرائت كرد . « قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الإِنْسُ » 88 طبرى : گروهى جهود نزد پيغمبر آمدند كه اين قرآن تو ارزشى ندارد تو براى گواهى بر درستى سخن خود نوشته اى و كتابى از آسمان فرود آر تا بخوانيم و تو را بشناسيم و گر نه ما همانند سخن تو برايت ميآوريم اين آيه بجواب آنها نازل شد . « * ( وَلَقَدْ صَرَّفْنا لِلنَّاسِ ) * - تا - * ( إِلَّا كُفُوراً ) * » 89 روح البيان : در حديث است كه سه دسته به دنيا غريب هستند : اول قرآنى كه در خاطره و حفظ فرد ظالم باشد . دوّم مرد صالح و درستكار در ميان مردم به دو خيانت پيشه ، سوّم مصحف كه در خانه مردم بىعلاقه باشد كه آن را نخوانند ، سعدى گفته است : عالم اندر ميان جاهل را مثلى گفته‌اند صدّيقان شاهدى در ميان كوران است مصحفى در ميان زنديقان يكى از فوائد اين آيه اين است كه اين گونه كلام از توانائى انسان خارج است كه الفاظ آن رسا و استوار است و اشارتش با دقّت و مهارت گفته شده است و ظرافتهاى آن در كمال لطف و زيبائى است و مطالب واقعى و حقايق آن در كمال درستى و پاكى است و جعفر بن محمّد الصادق ( ع ) فرموده است : عبارت قرآن براى