إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيه وَإِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيه يَخْتَلِفُونَ ( 124 ) ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِه وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ ( 125 ) وَ إِنْ عاقَبْتُمْ فَعاقِبُوا بِمِثْلِ ما عُوقِبْتُمْ بِه وَلَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ ( 126 ) وَاصْبِرْ وَما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّه وَلا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلا تَكُ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ ( 127 ) إِنَّ اللَّه مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَالَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ ( 128 ) معنى لغات : يلحدون اليه - توجّه به او ميكنند و وابسته به او ميدارند . اعجمى - آنكه زبانش غير فصيح و نارسا است و آنكه از نژاد عرب نيست . لسان - زبان كه عضو مخصوص باشد و لغت مثل فارسى كه ما ميگوئيم به زبان عرب سخن گفت يعنى به آن لغت . رغدا - زندگى بخوشى و وسعت در احتياجات . انعم - جمع نعمت مثل « اشدّ » بتشديد دال كه جمع شدّت است و يا جمع نعم است مثل ودّ كه جمع آن اودّ بتشديد است و يا جمع نعماء است مثل بأساء و ضرّاء كه جمع آنها اؤس و اضرّ است . لباس الجوع و الخوف - كنايه است از شدّت گرفتارى بگرسنگى و ترس كه اثر آنها در بدن نمودار است مانند لباس و يا فراگير انسان است مانند لباس كه تمام بدن را ميگيرد . جهت نزول : كشف : اعراب گفتند : محمّد مردم و پيروان خود را فسوس و مسخره دارد ، امروز دستورى ميآورد ، فردا آن را عوض مىكند و آسانتر ميآورد ، چون به - ميل خود چيزى ميگويد و دروغ ميسازد بر آن پايدار نميماند . آيت صد و يك « وَإِذا بَدَّلْنا آيَةً » نقل سخن و جواب آنها است .