خداوند است كه شما را در بيابان و دريا گردش ميدهد و چون بكشتى نشينيد و باد مراد و مناسب شما را بسوى هدف برد و به آن شاد شويد ناگهان بادى سهمناك وزد و ز هر سو موج آيد و پنداريد : مرگ فراگيرتان شده است خدا را از دل بخوانيد كه گر ما را از اين بلا رهانى البتّه ما هم از سپاسگزاران شويم 23 ولى چون خدا از آن سختى آسوده شان كند بنا روا در هر جاى ستم كنند و فزونخواه باشند ، اى مردم بدانيد : فزونخواهى و ستم شما به يكديگر بهره ى زود گذر زندگى است وز آن پس باز - گشت شما بسوى ما خواهد بود تا شما را از آنچه كرده‌ايد آگاه كنيم 24 و آگاه باشيد داستان زندگى شما در اين جهان بمانند آبى است كه ز آسمان فرو فرستيم پس با رستنى زمين كه چهارپا و آدمى خورد آميخته گردد [ و آن شاداب شود ] تا كه زمين به آن آراسته گردد و صاحبانش گمان برند باختيارشان در آمده است [ و ميوه ى آن در مشت و غلَّه اش بانبار است ] و بشب يا روز فرمان ما بر آن آيد [ و آسيبى چون برق و تگرگ بر آن رسد ] و چنان درو شده و نرم گردد كه گوئى از روزگار گذشته چيزى در آن زمين نبوده ، به اين گونه [ مثلها و سرگذشتها ] يكايك نشانه هاى قدرت خداوندى را براى مردم با خرد نمودار مىكنيم 25 پس خداوند [ بوسيله ى عقل شما و گفته ى پيغمبر و قرآن ] شما را بسوى دار السّلام [ و خانه ى جاودانى ] ميخواند ، و آن را كه خواهد و بسرنوشت كرده به راه راست راهنماى او مىشود 26 و براى آنها كه نيكى كنند پاداش نيك است و فزونتر [ از آنچه كرده كه فضل و بخشش خداوندى است ] و چهره شان را اندوه و خوارى نمىگيرد و اين گونه مردم داراى بهشتند كه در آن جاودان بمانند ، 27 و آن كسان كه بد كردند سزاى هر بد را بمانند آن بينند و چنان ايشان را خوارى بگيرد و از سوى حقّ نگهبانى براىشان نباشد كه گوئى چهره شان را سياهى همانند شب تار پوشانده و ايشان چسبيده بآتشند و جاودان در آن بمانند 28 و به آن روز كه همه آفريدگان فراهم آريم به آن كسان كه مشرك شدند و ديگرى انباز خدا كردند گوئيم : خود با آنها كه شريك با خدا پنداشتيد بجاى خود بمانيد [ تا به حساب كارتان رسيدگى شود ] وزان پس ميانشان جدائى آوريم