معنى لغات : طوبى - خوشى ، شادى ، نيكبختى ، قارعة - نكبت مصيبت مهمّ ، قيامت ، امليت - از املى املاء يعنى عمرش را دراز كرد و بهره مندش كرد ، شتر را آزاد گذارد و به او توسعه ى در خوراك و كار داد ، ديكته كرد و گفت تا نوشتند ، مآب - از مصدر أوب و مآب از سفر برگشتن ، رو به چيزى آوردن و چسبيدن و ملازم شدن . جهت نزول : در صلح حديبيه كه پيمان نامه ميان اعراب و پيغمبر ( ص ) نوشته شد ، چون خواستند بنويسند « بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » آنها گفتند : ما رحمان را نميشناسيم ، برسم خود ما بنويسيد « بسمك اللَّهمّ » چون مسلمين خواستند با آنها معارضه كنند ، پيغمبر فرمود : بميل آنها بنويسيد ، باز نوشتند يك طرف صلح رسول - خدا است ، عربها اعتراض كردند كه اگر تو را بپيغمبر ميدانستيم با تو جنگ نميكرديم بنويسيد محمّد بن عبد اللَّه ، مسلمين آهنگ معارضه با آنها كردند ، پيغمبر فرمود : آن طور كه مىگويند بنويسيد آيت 29 « كَذلِكَ أَرْسَلْناكَ » تا آخر براى اين گفتگو - هاى انكار كلمه ى رحمان و پيغمبرى آن حضرت نازل شد . و چون اعراب به پيغمبر گفتند : اگر ميخواهى تو را بپيغمبرى بشناسيم اين كوهها را از اطراف مكّه دور كن كه بيابان ما وسيع شود و مثل سليمان كه مسافت يك ماهه را در يك صبح طىّ ميكرد ما را بسرزمين شام برسان كه تجارت خود را زود انجام دهيم ، و پدران مرده ى ما را زنده كن تا با آنها سخن بگوئيم ، آيت 3 « وَلَوْ أَنَّ قُرْآناً سُيِّرَتْ » تا آخر در جواب اين سخنان نازل شد . ترجمه : 27 آنها كه كافرند گويند : چرا به محمّد ز سوى خدايش نشانه اى