تغيض - يعنى كم مىكند و نقص دارد ، به دو معنى متعدّى و لازم ، سارب - ظاهر و نمودار بيرون آمده . محال - قوّت ، غضب ، انتقام ، غدوّ - جمع غداة بمعنى صبح . الآصال - مفرد آن اصيل كه فاصله ى عصر و مغرب است ، اودية - جمع وادى ، بمعنى كف درّه و كانال و ميان دو كوه كه سيل در آن روان مىشود ، زبد - كف و آنچه روى مايعات به شكل حباب نمودار مىشود ، رابيا - بمعنى بلند و بالا و روى چيزى نمودار شده ، جفاء - بيهوده ، نابود شدنى ، يدرؤون - دفع و جلوگيرى مى - كنند . ترجمه : بنام خداى بخشنده بهمگان و مهربان بفرمانبران . 1 الف ، لام ميم ، را [ و ديگر حروف سخنان مردم ] است اين آيات قرآن ، و هر آنچه از سوى پروردگارت بر تو نازل شده است حقّ است و درست ولى بيشتر آدميان به آن نمى - گروند 2 خداى [ فرستنده ى قرآن ] است كه آسمانى را بىستونى كه شما ببينيد بر سرتان بالا برده است وز آن پس چيره ى بالاترين آفرينش بود و ماه و خورشيد به زير فرمان داشت كه هر يك تا بهنگامى پيش بينى شده در جنبش بوند و او نشانه - هاى [ يكتائى خود ] يكايك نمودار مىكند تا شايد رسيدن به پيشگاه پروردگار خود باور بداريد 3 و اوست كه زمين را بگسترد و در آن [ كوهها بسان ] لنگرهاى كشتى نهاد و رودها [ بر آن روان كرد ] و از همه ى ميوه ها بر زمين جفت كرد ، دو تائى [ نه طاق و يكتا و يگانه بلكه جور بجور و به چند گونه آفريد ] ، و شب را فراگير روز مىكند [ كه جهان بتاريكى مىپوشد ] و البتّه در اين دگرگونيها نشانه ها است [ بر توان خداوندى ] براى مردمى كه مىانديشند [ و داورى مىكنند ] 4 و زمين پاره هاى پهلوى هم است [ گوناگون ز كوه و شوره زار و دگر خاكها ] و باغهاى انگور و خرما و كشتزار و درختهاى به چند ساقه و يك ساقه كه همه را آبيارى يكى است و ميوه و خوراكى آنان را بر يكديگر برترى ميدهيم پس در اين آفرينش نشانه ها است براى مردم با خرد كه درست و نادرست ز هم جدا مىكنند 5 اى محمّد اگر ز بيدينى مردم شگفت دارى ، شگفتآورترين است كه گويند : چه گونه شود كه خاك شويم وز آن پس