[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 111 تا 119 ] إِنَّ اللَّه اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّه فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْه حَقًّا فِي التَّوْراةِ وَالإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفى بِعَهْدِه مِنَ اللَّه فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِه وَذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ( 111 ) التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ الْحامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَالْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّه وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ ( 112 ) ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كانُوا أُولِي قُرْبى مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ ( 113 ) وَما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِيمَ لأَبِيه إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاه فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَه أَنَّه عَدُوٌّ لِلَّه تَبَرَّأَ مِنْه إِنَّ إِبْراهِيمَ لأَوَّاه حَلِيمٌ ( 114 ) وَما كانَ اللَّه لِيُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَداهُمْ حَتَّى يُبَيِّنَ لَهُمْ ما يَتَّقُونَ إِنَّ اللَّه بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ( 115 ) إِنَّ اللَّه لَه مُلْكُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّه مِنْ وَلِيٍّ وَلا نَصِيرٍ ( 116 ) لَقَدْ تابَ اللَّه عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهاجِرِينَ وَالأَنْصارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوه فِي ساعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْ بَعْدِ ما كادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ إِنَّه بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ( 117 ) وَعَلَى الثَّلاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الأَرْضُ بِما رَحُبَتْ وَضاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّه إِلَّا إِلَيْه ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّه هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 118 ) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّه وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ( 119 ) معنى لغات : السّائحون - روزه داران و ملازمين مسجد ، أواه - آنكه زياد شكايت و اظهار ناراحتى مىكند ، يزيغ - از مصدر « زيغ » بفتح زاى بمعنى توجه و ميل به چيزى كردن ، كج شدن ، چشم كندى كردن . ترجمه : 111 همانا خداوند از مؤمنين جان و مالشان را خريدار است كه در راه حقّ [ بدهند و ] بجنگند و بكشند و كشته شوند و در برابرشان بهشت باشد ، البتّه اين نويد استوار بر خدا است در تورات و انجيل و قرآن ، و چه كسى است كه بتواند بهتر از خدا به وعده وفا كند ؟ پس خوشدل باشيد به فروش خود كه در عوض معامله كرديد [ و آن با خدا بود ] و همين است بزرگ بهره مندى و بس براى آن مؤمنين كه بازگشته به خدايند و در بندگى و ستايش حقّ باشند و روزه دارند و فروتنان و نگونان به پيشگاه خداوندى و فرمانده ها بنيكى و جلوگير ز ناپسند و نگاهبانان دستور - هاى خداونديند ، پس اى محمد نويد به همه ى مؤمنين بده [ كه رستگار بوند ] 113 مسلمانان بدانند كه پيغمبر و مؤمنان را نرسد كه آمرزش بخواهند براى آن بىدينان كه نمودار شد ياران آتش هستند هر چند كه خويشانشان بوند . جهت نزول آيت 113 « ما كانَ لِلنَّبِيِّ » مجمع و اسباب النّزول و ديگران جهت نزول اين آيه را مختلف نوشته‌اند كه پيغمبر خود يا به خواهش ديگران خواست دعا كند براى ابو طالب يا براى مادر خود آمنه يا براى آنها كه مسلمانناشده از دنيا رفته‌اند اين آيه نازل شد . ترجمه : 114 و ابراهيم براى پدر خود آمرزش نخواست جز بدنبال وعده اى كه به او داده بود [ كه اگر ديندار شوى دعا كنم خدا ترا بيامرزد ] ولى چون برايش نمودار شد كه او دشمن حقّ است از او دورى نمود چه ابراهيم انديشناك ز حقّ بود و بردبار 115 [ و نيز مسلمانان بدانند ] آن مردم كه به راه راست بودند