مصدر سبق به فتح سين و سكون باء ، به معنى از چيزى و كسى جلو افتادن و آن را به جاى گذاردن ، و بستن ، جنحوا - از مصدر جنوح ، با ضمّ جيم به معنى ميل كردن و خواستن . جهت نزول : اسباب النّزول سيوطى : سعيد بن جبير گفت : آيت اوّل « إِنَّ شَرَّ » براى شش دسته ى از يهود نازل شد كه يكى از آنها به نام ابن تابوت بود . و نيز اسباب النّزول سيوطى : آيت سوم « إِمَّا تَخافَنَّ » الخ براى بنى قريظه نازل شد كه به پيغمبر اجازه داده شد بر سر آنها لشكر بكشد . ترجمه : 56 همانا بدترين جان داران به پيشگاه خدا آن كسان هستند كه كافر شدند و مؤمن نمىشوند 57 همان مردم كه با تو اى محمد پيمان استوار كردند وز آن پس به هر بارى پيمانى شكستند و پرهيزگار نمىشوند 58 پس اگر بر آنان به جنگ چيره شدى به چشم ديگران رسواشان كن تا شايد به ياد حقّ آيند [ و راه خود رها كنند ] 59 و اگر ز دسته اى بترسى كه خيانت كنند نامه ى پيمانشان به سويشان انداز تا به آنان برابر شويد [ كه پيمانى نماند و پيمانشكن نباشيد ] كه البتّه خدا مردم نادرست را دوست ندارد 60 و آن كسان كه كافر شدند نپندارند كه جلو رفته‌اند چون شما را نتوانند بيچاره نمايند 61 و آنچه توانيد نيرو و اسب آماده به كارزار در برابرشان فراهم كنيد تا دشمن خود و خدا را بترسانيد و ديگران جز ايشان كه نشناسيدشان و خدا آنها را مىداند [ چه در دل دارند ] و بدانيد كه آنچه هزينه راه خدا كنيد به درستى به سوىتان باز گردد و بر كسى از شما ستم نرود 62 و اگر دل به سوى سازش آوردند تو نيز دل به سازش بدار و خدا را پشتيبان خود بنما كه او شنوا است و بينا 63 و اگر كافران بخواهند گولت بزنند البتّه خدا براى تو بس باشد ، كه او بود تو را به يارى خود و همكارى مؤمنين كمك نمود و دلهاى آنان به هم نزديك كرد و اگر تو آنچه در زمين است به كار برى نتوانى ميان دلهاشان فراهم كنى و ليكن خدا ميانشان دوستى آورد كه او برتر گرامى است و استوار كار . سخن مفسّرين : « الَّذِينَ عاهَدْتَ » 57 مجمع : مجاهد گفته است : مقصود