از وظايف ، محروميّت است و بوزينه صفت شدن و رانده ى درگاه خالق هستند و منفور خلق نيز مىشوند ، چنان كه امروز هم مشاهده مىشود در دولتهاى متمدّن و مردم درستكار ، آن كه مشمول اين جمله ى « عَتَوْا عَنْ ما نُهُوا عَنْه » شده است و به وظيفه ى خود رفتار نكرده است ، محكوم به حبس است و اعمال شاقّه و محروم از بهره هاى مادّى و اجتماعى ، كه اين دولتهاى متمدّن و قانونگذار ، فكر و كارشان مولود همان تربيت پيغمبران و راهنمائى پيشوايان دين و رهبران بشر بوده است . و در آيت 172 « وَإِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ » ميگوئيم چون دليل قطعى از آيه و روايت بر مقصود از آن نداريم ممكن است آيه براى اخبار از حادثه ى ترسآورى باشد مثل زلزله و غير آن كه موجب ترس و تسليم يهود بوده است ، و براى معرّفى سوابق يهود و پند مردم گفته شده است ، تا يهوديهاى مخالف پيغمبر ص شرمنده شوند و از كبر و غرور خود فرود آيند ، و بقيّه ى اعراب و منكرين هم متوجّه شوند ، چون با يهود عالم و مدّعى معرفت چنين رفتارى شده است ، معلوم است آنها چه بايد بكنند و چگونه از لجاج و خودسرى دست بردارند و به آئين توحيد تسليم شوند . [ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 172 تا 179 ] وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ ألَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلِينَ ( 172 ) أَوْ تَقُولُوا إِنَّما أَشْرَكَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ أفَتُهْلِكُنا بِما فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ ( 173 ) وَكَذلِكَ نُفَصِّلُ الآياتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ( 174 ) وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِي آتَيْناه آياتِنا فَانْسَلَخَ مِنْها فَأَتْبَعَه الشَّيْطانُ فَكانَ مِنَ الْغاوِينَ ( 175 ) وَلَوْ شِئْنا لَرَفَعْناه بِها وَلكِنَّه أَخْلَدَ إِلَى الأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَواه فَمَثَلُه كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْه يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْه يَلْهَثْ ذلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ ( 176 ) ساءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَأَنْفُسَهُمْ كانُوا يَظْلِمُونَ ( 177 ) مَنْ يَهْدِ اللَّه فَهُوَ الْمُهْتَدِي وَمَنْ يُضْلِلْ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ ( 178 ) وَلَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِنَ الْجِنِّ وَالإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها وَلَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها أُولئِكَ كَالأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ ( 179 )