[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 93 تا 99 ] فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقالَ يا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسالاتِ رَبِّي وَنَصَحْتُ لَكُمْ فَكَيْفَ آسى عَلى قَوْمٍ كافِرِينَ ( 93 ) وَما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا أَخَذْنا أَهْلَها بِالْبَأْساءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ ( 94 ) ثُمَّ بَدَّلْنا مَكانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَقالُوا قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لا يَشْعُرُونَ ( 95 ) وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَالأَرْضِ وَلكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ( 96 ) أفَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَهُمْ نائِمُونَ ( 97 ) أَ وَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ ( 98 ) أفَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّه فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّه إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ ( 99 ) معنى لغات : عفوا - از مصدر عفو بمعنى ترك و رها كردن ، در گذشتن ، ردّ و اثر چيزى را پاك كردن ، از چيزى خوددارى كردن ، اسقاط حقّ كردن ، چيزى را زياد كردن . قرى - جمع قريه بمعنى ده و آب و زمين و مزرعه ، پيشه و كار شخص . شهر بزرگ كه عدّه ى زياد آنجا جمع ميشوند ، ضحى - كمال روشنى آفتاب و بلندى آفتاب . ترجمه : 93 پس بدانيد به هيچ سرزمينى پيامبرى نفرستاديم مگر مردم آن را [ در برابر نافرمانى ] بتن و سرمايه گرفتار كرديم تا شايد دلنرم شوند 94 پس بجاى بدى خوشى داديم تا آسوده شدند [ و بدى گذشته فراموش شد ] و گفتند : پدران ما را گرفتارى مال و جان پسود [ و ما ز آن آسوده‌ايم ] پس ناگهان گرفتارشان كرديم و خود از آن بى خبر بودند ، 95 و اگر بهر سرزمينى مردمش مؤمن و پرهيزگار شوند ، همانا در فرخندگى آسمانى و زمينى براىشان بگشائيم ولى سخن حق نادرست شمردند و ما بسزاى كارشان گرفتارشان كرديم . 96 مگر مردم اين خانه ها آسوده - دلند كه شبانه آزار ما بر سرشان آيد و آنها بخواب باشند 97 و يا آن مردم آسوده - اند كه آزار ما بنيمروز بينند و خود سرگرم بيهودگى بوند ، 98 پس چرا ز چاره گرى و گرفتارى خداوندى آسوده‌اند ؟ كه كس از آن آسوده نباشد مگر زيانديده مردم باشد . سخن مفسّرين : « وَما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ » تا آخر 92 طبرى : با اين آيه براى پيغمبر ص معرّفى شده است خلق و خوى مردمان پيشين كه آن اندازه خودسر