آوردن روزى فراهم مىشود ، ابن زيد گفته است : يعنى جاى مهاجرت و دورى از وطن براى خود پيدا مىكند ، در روح البيان معنى كرده است : يعنى در مهاجرت وسيله ى آسايش كه موجب خوارى دشمن است فراهم خواهد شد . « وَمَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِه مُهاجِراً » 100 نيشابورى : از عطاء نقل شده است : هر آيه كه نازل ميشد عبد الرّحمن عوف براى مسلمين مكه ميفرستاد ، چون اين آيه نازل شد « إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ تا آخر » او براى آنها نوشت ، جندب بن ضمره الليثى كه مردى پير و از كار مانده بود بپسران خود گفت : من از دسته ى مستضعفين هستم و وسيله ى رفتن بمدينه دارم ، شما من را به آن جا ببريد ، پسرها او را بر تختى نهادند و بر دوش گرفتند و بسوى مدينه روانه شدند ، چون بتنعيم رسيدند كه محلَّى است ميان راه مدينه ، مرگش نزديك شد ، او دست راست خود بر چپ زد و گفت : خداوندا يك دست من بجاى دست پيغمبر و دست ديگرم براى تو و با تو پيمان برقرار ميكنم و سر بفرمان تو هستم به همان چه پيغمبرت با تو تعهّد كرده است ، اين سخن او با زندگيش به آخر رسيد و خبرش بأصحاب پيغمبر ، آنها با يكديگر گفتند اگر بمدينه ميرسيد اجرش فزون بود كه در شمار مهاجران ميبود ، اين آيه براى او نازل شد . مجمع : از محمّد بن ابى عمير روايت شده است : زرارة بن اعين پسرش را به مدينه فرستاد تا از احوال حضرت موسى بن جعفر ( ع ) و عبد اللَّه جعفر مطلَّع شود كه پس از امام جعفر صادق عليه السّلام كدام يك آنها امام هستند ، عبيد پيش از آنكه نزد پدرش برگردد بدرود زندگى گفت ، محمّد بن حكيم گفت : من اين سرگذشت را حضور حضرت موسى ( ع ) عرض كردم ، فرمود : اميدوارم زراره مشمول اين آيت قرآن باشد « وَمَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِه مُهاجِراً » كشّاف : گفته‌اند : هر مهاجرت و ترك وطن كه براى غرض دينى باشد مثل آموختن علم يا سفر حجّ و جهاد ، و يا مسافرت به آن جا كه وسيله ى قناعت و اطاعت و زهد فراهم شود ، و يا به منظور بچنگ آوردن سرمايه و روزى شايسته - همه ى اين مسافرت و مهاجرتها هجرت بسوى خدا و رسول او است كه اگر كسى در اين راهها بميرد ، مزد او را خدا داند و بس .