و ما هم در ترجمه به صورت خطاب معنى كرديم ، ولى آنها كه با يا خوانده‌اند چنين معنى كرده‌اند آيا آن كافران عقل ندارند و انديشه ى عاقبت كار خود نمىكنند ؟ مجمع : آيت آخر دلدارى مردم است كه مؤمن هستند و محروم از خوشيهاى زندگى ، و سرزنش آنها است كه با خوشيهاى زندگى سرگرمند و از كار آخرت بىخبر . سخن ما : در اين آيات اين شعرهاى مثنوى است : باژگونه ، اى اسيران جهان نام خود كرديد اميران جهان اى تو ، بنده ى اين جهان محبوس جان چند گوئى خويش را خواجه ى جهان افتخار از رنگ و بو و از مكان هست شادى و فريب كودكان اى ز خوبى بهاران لب گزان بنگر آن سردى و زردى خزان روز ديدى طلعت خورشيد خوب مرگ او را ياد كن وقت غروب اى بديده لوتهاى « 1 » چرب خيز فضله ى آن را ببين در آبريز مرخبث را گو كه آن خوبيت كو ؟ در فريب آن حسن و مرغوبيت كو بر طبق كو عشوه و نرمى و خوت ؟ بر سبد كو جلوه و نغزى و بوت ؟ گويد آن دانه به دو و من دام آن چون شدى تو صيد ، شد دانه نهان [ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 33 تا 35 ] قَدْ نَعْلَمُ إِنَّه لَيَحْزُنُكَ الَّذِي يَقُولُونَ فَإِنَّهُمْ لا يُكَذِّبُونَكَ وَلكِنَّ الظَّالِمِينَ بِآياتِ اللَّه يَجْحَدُونَ ( 33 ) وَلَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ فَصَبَرُوا عَلى ما كُذِّبُوا وَأُوذُوا حَتَّى أَتاهُمْ نَصْرُنا وَلا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِ اللَّه وَلَقَدْ جاءَكَ مِنْ نَبَإِ الْمُرْسَلِينَ ( 34 ) وَإِنْ كانَ كَبُرَ عَلَيْكَ إِعْراضُهُمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَبْتَغِيَ نَفَقاً فِي الأَرْضِ أَوْ سُلَّماً فِي السَّماءِ فَتَأْتِيَهُمْ بِآيَةٍ وَلَوْ شاءَ اللَّه لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدى فَلا تَكُونَنَّ مِنَ الْجاهِلِينَ ( 35 )

--> ( 1 ) يعنى طعامها .