منعم بوسيله ى « تَكُونُ لَنا عِيداً » از آن پس با جمله « آيَةً مِنْكَ » ياد مىكند استدلال از نعمت بوجود منعم ، آنگاه متوجّه به خود مىشود و ميگويد « وَارْزُقْنا » ، در آخر باز از مرتبه ى نازله متوجّه درجه ى عاليه شده و از خلق رو به خالق مىكند و ميگويد « أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ » و با مجموع اين دو آيه معرفى مىشود درجات عقول و ارواح كه تا چه اندازه روحانى و تا چه درجه جسمانى هستند . « تَكُونُ لَنا عِيداً » 117 - مجمع : اين جمله دو معنى شده است : 1 - سدّى گفته است يعنى ما آن روز را عيد بداريم و هم آنها كه بعد از ما خواهند بود ، 2 - يعنى : پيوسته آن نعمتها عايد ما شود و بسوى ما باز گردد ، و در نزول مائده اختلاف است : مجاهد گفته است : چون در آيت بعد شرط شده است كه اگر مائده آمد و باز كافر شديد گرفتارى و عذاب شما از همه ى آفريده ها سختتر خواهد بود ، آنها ترسيدند و گفتند : مائده نميخواهيم ، ولى عقيده ى درست آن است كه مائده نازل شد ، و كعب الاحبار گفت : روز يكشنبه نازل شد و از همان جهت آن روز را مسيحيها عيد ميدارند ، و در كيفيّت آن مائده اختلاف است . فخر : كلمه ى « تكون » در قرائت عبد اللَّه مسعود « تكن » بىواو بوده است . « إِنِّي مُنَزِّلُها » 118 مفسّرين نوشته‌اند كلمه ى « منزّل » با تشديد زا قرائت كرده‌اند ، و بدون تشديد . « لا أُعَذِّبُه أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ » 118 مجمع : اين جمله را چند جور معنى كرده‌اند : 1 - يعنى در اين دوران شما هيچ آفريده چنان عذابى نخواهد شد ، و قتاده گفته است : آنها پس از رسيدن مائده كافر شدند و مسخ شدند كه به صورت بوزينه و خوك درآمدند ، 2 - يعنى بيچاره خواهيد شد مثل اينكه آفريده اى به اين روز نيفتاده است ، 3 - يعنى از آن دسته عذابها به ديگرى نخواهد رسيد چون آيت و نشانه ى راهنمائى آنها مهمترين وسائل بوده است ، پس مجازات مقاومت و كفران هم منحصر خواهد بود . فخر : نقل كرده‌اند : حضرت مسيح چون خواست دعا كند ، لباسى پشمينه