شمرده شده است مختصّ بمسيح بوده است كه مريم را از آنها بهره نبوده است براى آن است كه نعمتهاى فرزند بمادر هم ميرسد و از افتخارات آن اين هم بهره - مند است و از همين جهت است كه در آيت ديگر گفته شده است : « وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَأُمَّه آيَةً » يعنى مادر و فرزند را آيه و نشانه ى قدرت و نماى آفرينش قرار - شان داديم . « هَلْ يَسْتَطِيعُ رَبُّكَ » 155 - فخر : كسائى قرائت كرده است « تستطيع » با تا و « ربّك » با نصب و صداى بالا و لام « هل » با تاى « تستطيع » ادغام كرده است و اين قرائت از علىّ عليه السّلام و ابن عبّاس روايت شده است ، و معاذ بن جبل گفته است : پيغمبر ( ص ) به من تعليم فرمود كه « تستطيع » با تاء و « ربّك » با نصب بخوانم ، و بقيّه ى قاريها يستطيع با ياء « و ربّك » با رفع قرائت كرده‌اند ، و قرائت اوّل بهتر است چون كه معنى آن است : حواريّين به عيسى گفتند : آيا تو ميتوانى از خداى خودت بخواهى كه مائده بفرستد ولى با قرائت دوّم كه مشهور است معنى چنين است كه آيا خدا ميتواند بفرستد و اينطور پرسش نشانه ى شكّ و ترديد است . مثنوى گفته است : باز عيسى چون شفاعت كرد حقّ خوان فرستاد و غنيمت بر طبق مائده از آسمان شد عائده چون كه گفت : انزل علينا مائدة « قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَّ » 117 فخر : نظم جملات اين آيه و آيت جلو قابل ملاحظه است ، چون حواريون اوّل اغراض مادى را ياد كردند كه خوردن باشد ، پس از آن نتيجه ى معنوى را نام بردند كه شهادت بر نبوّت باشد ، ولى حضرت مسيح اوّل از خداوند روزى ميخواهد و دعا مىكند كه خود سرمايه معنويّات است و پس از آنكه نام روزى برده است بواسطه ى صفاى روح متوجّه شده است به روزى دهنده و گفته است : « أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ » و طريق كمال خود را به اين طور ميپيمايد : اوّل ياد حقّ مىكند كه ميگويد « ربّنا » پس از آن متوجّه بصفات حقّ مى - شود و ميگويد « انزل » در مرتبه ى سوّم ياد مىكند از شادى و نشاط روح بنعمت