[ سوره المائدة ( 5 ) : آيات 106 تا 109 ] يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهادَةُ بَيْنِكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ أَوْ آخَرانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الأَرْضِ فَأَصابَتْكُمْ مُصِيبَةُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُما مِنْ بَعْدِ الصَّلاةِ فَيُقْسِمانِ بِاللَّه إِنِ ارْتَبْتُمْ لا نَشْتَرِي بِه ثَمَناً وَلَوْ كانَ ذا قُرْبى وَلا نَكْتُمُ شَهادَةَ اللَّه إِنَّا إِذاً لَمِنَ الآثِمِينَ ( 106 ) فَإِنْ عُثِرَ عَلى أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْماً فَآخَرانِ يَقُومانِ مَقامَهُما مِنَ الَّذِينَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الأَوْلَيانِ فَيُقْسِمانِ بِاللَّه لَشَهادَتُنا أَحَقُّ مِنْ شَهادَتِهِما وَمَا اعْتَدَيْنا إِنَّا إِذاً لَمِنَ الظَّالِمِينَ ( 107 ) ذلِكَ أَدْنى أَنْ يَأْتُوا بِالشَّهادَةِ عَلى وَجْهِها أَوْ يَخافُوا أَنْ تُرَدَّ أَيْمانٌ بَعْدَ أَيْمانِهِمْ وَاتَّقُوا اللَّه وَاسْمَعُوا وَاللَّه لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ ( 108 ) يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّه الرُّسُلَ فَيَقُولُ ما ذا أُجِبْتُمْ قالُوا لا عِلْمَ لَنا إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ ( 109 ) معنى لغات : ذوا عدل - يعنى دو نفر عادل . ضربتم فى الارض - كنايه است از مسافرت . ذا قربى - بمعنى خويشاوند . آثمين - گناهكاران . عثر - از مصدر عثر بر وزن فعل بفتح فاء بمعنى سكندرى خوردن حيوان و بسر آمدن و بر زمين خوردن با سر ، اطَّلاع بر سرّ و راز ، على وجهها - يعنى بر درستى و راستى . جهت نزول : طبرى و مجمع البيان و ديگران با مختصر اختلاف نقل كرده‌اند كه دو نفر مسيحى و يك نفر مسلمان از مدينه بعزم تجارت به طرف شام روانه شدند در راه مسلمان بيمار شد ، و وصيّتنامه اى بدست خود نوشت و در اسباب خود پنهان كرد و برفيقانش گفت : اموال من را بخانواده‌ام تسليم كنيد ، و پس از آن بمرد ، آن دو مسيحى اموال او را گشتند و آنچه پسندشان شد برداشتند و پس از رسيدن به وطن بقيّه را بوارثان او تسليم كردند ، آنها اموال را كمتر از آنچه برده بود تحويل گرفتند ، چون وارسى كردند و نوشته ى آن مرد را ديدند معلومشان شد كه از اموالش چيزى مصرف نكرده است ، از آن دو رفيق امين پرسيدند ، آنها جواب دادند ما اطَّلاع نداريم ، آنچه بما سپرده شده است به شما تسليم كرده‌ايم ، وارثان بپيغمبر ( ص ) شكايت كردند ، آيت اوّل نازل شد ، پس از نزول آيه پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم چون نماز عصر خواند آن دو نفر مسيحى را در نزديك منبر سوگند داد به خدا كه خيانت نكرده‌اند و آنها را رها نمود ، پس از چندى