جهت نزول : مجمع : مفسّرين گفته‌اند : روزى پيغمبر ( ص ) از گرفتارىهاى عالم ديگر نقل ميفرمود ، مردم ناراحت شدند و گريستند ، ده نفر آنها علىّ و ابو بكر و عبد اللَّه مسعود و ابو ذرّ و سالم مولاى حذيفه و عبد اللَّه عمر و مقداد و سلمان و معقل بن مقرّن و عثمان بن مظعون در منزل عثمان بن مظعون اجتماع كردند و با يكديگر قرار دادند خود را از تمام لذّتهاى زندگى محروم كنند و ترك دنيا نمايند و بيابانگرد شوند و بعضى خواستند خود را از آلت مردى محروم كنند ، اين خبر به پيغمبر ( ص ) رسيد ، به خانه ى عثمان رفت او نبود ، از همسرش پرسيد اين مطلب درست است كه اينها چنين تصميمى دارند ، آن زن چون از دروغ احتراز داشت و هم از فاش كردن كار شوهر خود ، عرض كرد : اگر عثمان چيزى عرض كرده است او راست ميگويد ، پيغمبر ( ص ) برگشت ، عثمان آمد ، زن قضيّه را نقل كرد ، او با ياران خود خدمت پيغمبر ( ص ) رفت پيغمبر فرمود چنين چيزى شنيدم ، آنها عرض كردند : درست است و ما به منظور خير و سعادت اين قصد داريم ، فرمود : روش من بر خلاف اين است و هر كس از روش و سنت من رو گردان باشد از من نيست ، آنگاه مردم را جمع كرد و خطبه اى انشاد فرمود ، و اعتراض نمود كه چرا يك عدّه چنين تصميم گرفتند شما نبايد مانند ديرنشينان مسيحى باشيد ، در دين اسلام چنين چيزها روا نيست ، و بجاى بيابانگردى و ديرنشينى شما روزه ى رمضان است و جهاد ، آنگاه اين آيه نازل شد ، و از حضرت امام صادق عليه السّلام روايت شده است كه : اين آيه براى سه نفر نازل شد : 1 - علىّ كه سوگند ياد كرد كه هرگز بشب نخوابد مگر خدا نخواهد 2 - بلال مؤذّن كه سوگند ياد كرد : هيچ روز بىروزه نباشد ، 3 - عثمان بن مظعون ، سوگند ياد كرد كه در تمام عمر با زنان نياميزد . طبرى و اسباب النّزول سيوطى : پسر زيد بن اسلم از پدرش نقل كرد : عبد اللَّه رواحه كسى را بمهمانى خواند ، و خود نزد پيغمبر بود ، چون به خانه آمد مشاهده كرد كه براى ميهمان غذا نياورده‌اند بزنش اعتراض كرد : چرا تا اينوقت