صدّ - بمعنى جلوگيرى و ممانعت . اعتدنا - آماده و مهيّا كرديم . ترجمه 161 : چون يهود بر خود ستم كردند و به سختى جلوگير راه حق شدند و ربا گرفتند با اينكه از آن ممنوع بودند و بناروا اموال مردم خوردند ما چيزهاى خوب كه بر آنها روا بود ، بر ايشان حرام كرديم و براى كافرانشان آزارى دردناك آماده كرديم 162 . ولى مؤمنان و دانشمندان ايشان به قرآن كه بر تو نازل شده است و آنچه پيش از تو نازل شده است ميگروند و نمازخوان هستند و زكاتپرداز و گرونده به خدا و روز رستاخيز ، اينها بودند كه به زودى مزدى بزرگ به آنان دهيم . سخن مفسّرين : « فَبِظُلْمٍ مِنَ الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا » 160 ابو الفتوح نوشته است در اخبار هست كه پيش از رسول هر كه گناهى كردى خداى تعالى از طعام - هاى حلال چيزى بر ايشان حرام كردى ، و روا باشد كه بر سبيل عفو باشد ، و روا باشد كه اين بر سبيل تغيير مصلحت باشد كه مصلحت ايشان در آن بوده باشد كه آن طعام بر ايشان حلال باشد پيش از ارتكاب معصيت ، چون آن معصيت بكردند مصلحت بگشت ، بر ايشان حرام كردند . « طَيِّباتٍ أُحِلَّتْ لَهُمْ » 160 مفسّرين گفته‌اند : مقصود از اين جمله همانست كه در آيت ديگر گفته شده است . « حَرَّمْنا كُلَّ ذِي ظُفُرٍ وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُما » تا آخر كه اينها بر مردم حلال بوده است ، و بواسطه ستمگرى و كار ناروا حرام شده است . تفسير بيان السعاده ى ملَّا سلطان على گنابادى : يعنى روزيهاى خوب مردم ، يا رزق معنوى كه غذاى ارواح بشر متعالى باشد بوسيله ى كسب علوم و مشاهدات و معاينات . و از اوّل تا آخر دو آيه فكر و عمل مردم منافق را معرّفى مىكند ، كه خود از ولايت و متابعت ولىّ خوددارى ميكردند ، و مانع ديگران هم ميشدند و ربا مىخوردند و رشوه ميستاندند ، پس مفاد آيه اين است : چون دانستيد يهود آنطور مجازات - شدند ، شما از كار آنها احتراز كنيد ، و ممكن است اشاره باشد به اين كه آنها ظلم عظيم كردند كه اعراض از ولايت كردند بقرينه ى اين جمله « وَبِصَدِّهِمْ عَنْ سَبِيلِ اللَّه »