فرض به آيه مربوط نيست ، و حكم آن را از ديگر آيات و روايات بايد فهميد . تفسير نفحة الرّحمان نهاوندى : يعنى هر گفتار بد مبغوض خداوند است خواه دشنام باشد يا غيبت يا تهمت يا سرزنش ، مگر از شخص مظلوم . تفسير منظوم صفى عليشاه : حقّ ندارد دوست بر وجه عيان جز بظلمى سوء گفتار از كسان كرده باشد گر كسى بر كس ستم شايد او را گر گشايد لب بذمّ تا كه خلق از حال او آگه شوند حامى مظلوم از هر ره شوند ور كه غيبت بىسبب باشد بد است جرم بىلذت بسى پست ورد است غيبت خلق از نشان غفلت است جز بعيب ظالمان كان رخصت است تا نباشد از خدا غافل كسى غيبت كس كى كند در مجلسى همچنين بر ياد كرد عيب خلق باشد از زشتى خلق و خبث دلق « إِنْ تُبْدُوا خَيْراً تا آخر آيه » 149 مفسّرين گفته‌اند : يعنى اگر با مردم به زبان ملايم سخن بگوئيد و بدى كسى را آشكار نكنيد و يا درگذريد از بدكاران ، و نيز معنى كرده‌اند : اگر كار خير انجام دهيد و يا آهنگ آن كنيد . و جمله ى آخر « كانَ عَفُوًّا قَدِيراً » اشاره است و تنبيه مردم به اين كه خدا با قدرت بر انتقام عفو مى - كند ، پس شما هم اگر عفو كنيد و درگذريد بهتر است كه بدى كس آشكار كردن . تفسير الميزان : جمله ى « إِلَّا مَنْ ظُلِمَ » قرينه است بر اينكه ستمديده ميتواند بدكارى ستمگر خود را آشكارا بگويد ، ولى چيزهاى ديگر كه مربوط بستم او نيست و يا تهمت است كه او از آنها بدور است ، جايز نيست ، چون در آيه فقطَّ فاش كردن ستم ستمكار مجاز شده است ، ولى براى جواز غير از آن ، دليلى در دست نداريم . در تفسير عيّاشىّ از امام صادق عليه السّلام روايت شده است « الجهر بالسّوء من القول » يعنى توصيف و معرفى كسى به آنچه در او هست . عبده : نظير آنچه از الميزان نقل كرديم معنى كرده است ، و شايد گفته ى