جزء ششم [ سوره النساء ( 4 ) : آيات 148 تا 149 ] لا يُحِبُّ اللَّه الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ وَكانَ اللَّه سَمِيعاً عَلِيماً ( 148 ) إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوه أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّه كانَ عَفُوًّا قَدِيراً ( 149 ) معنى لغات : جهر - آشكار كردن كارى ، آواز بلند كردن بمطلبى ، سوء - بدى آفت ، شرّ ، فساد . جهت نزول : اسباب النّزول سيوطى : مجاهد گفت : مردى در مدينه كسى را مهمان كرد ، و از او بشايستگى پذيرائى نكرد ، اين آيه در حقّ او نازل شد ، و اجازه داده شد كه اين بدرفتارى را نقل كند . ترجمه 148 : خدا دوست ندارد سخن بد بآشكار گفتن مگر ستمديده از ستمكار چه پيوسته خدا شنوا است و بينا [ كه گفتار بد را شنود و سزا دهد . ] 149 چه اگر كار نيك بآشكار يا نهان كنيد و يا از بد كسى درگذريد همانا او ز ازل با گذشت و توانا بود . سخن مفسّرين : « لا يُحِبُّ اللَّه الْجَهْرَ بِالسُّوءِ » 148 - تا آخر طبرى : بيشتر قاريها با ضمّ ظا « ظلم » خوانده‌اند ، و بعضى با فتح ظاء « ظلم » خوانده‌اند . از ابن عبّاس روايت شده است : معنى آيه اين است : خدا دوست ندارد كسى را كه نفرين مردم كند ، مگر ستمديده بر ستمكار خود ، مجاهد گفته است : مقصود آن كس است كه وارد بر كسى مىشود و از او پذيرائى نميكند ، او از نزد صاحب خانه خارج مىشود و اين كار بد او را نقل مىكند ، و يا مهمانى كه اسباب و آسايش او را نگاه ندارند و از خانه بيرون بگذارند ، او حقّ دارد آشكارا از صاحب خانه بدگوئى كند . ابن - زيد گفته است : اين آيه دنبال آيت پيش گفته شده است كه توصيف منافقين است و جمله ى « من ظلم » را با فتح ظاء قرائت كرده است و نتيجه ى معنى چنين مىشود : خداوند دوست ندارد به اين منافقين كه اوصاف و سرنوشتشان را نقل كرديم كسى آشكارا بد بگويد كه تو منافقى و چنين و چنان هستى ، مگر نسبت به آن كس كه برخود