نازل شد و نيز نقل كرده‌اند : عبادة بن صامت عدّه اى هم قسم و دوست ، يهودى داشت ، در روز جنگ احزاب بپيغمبر عرض كرد : اگر اجازه بدهيد در حدود پانصد نفر يهوديان دوست و هم قسم با من هستند ، اينها را بكمك بخواهم كه وسيله ى تقويت مسلمين باشد ، در جواب پيشنهاد او اين آيه نازل شد . ترجمه : 28 و بنهان كافران را در برابر مسلمانان دوست خود ندانند و آنكه چنين كند بپيشگاه خداوند ارزشى ندارد مگر براى جلوگيرى از بد آنها و خداوند شما را از خشم خود مىترساند ( كز سازش با كافران شايسته ى آن شويد ) چه سر انجام همه بسوى او است . 29 اى پيغمبر بگو : اگر آنچه در دل داريد نهان يا آشكار كنيد خدا از آن خبردار است و آنچه بآسمانها و زمين است او بداند و بر همه چيز توانا بود . 30 ( اى مردم بينديشيد از آن ) روز كه هر كس آنچه خوب كرده آماده بيند و اگر بد كرده آرزو كند ميان او و آن جدائى دور باشد و خداوند ( با اين سخنان ) شما را از خشم خود ميترساند كه او مهربان ببندگان است . سخن مفسّرين : « لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ » 28 نشابورى : دوستى مؤمن با كافر بسه جور تصوّر دارد : 1 - راضى باشد كه او كافر بماند و اين خود كفر است ، چون از شخص مسلمان متصوّر نيست كه چنين عقيده اى داشته باشد . 2 - معاشرت و دوستى ظاهرى در امور زندگى و همين است كه در آيه منع از آن شده است . 3 - حدّ متوسّط از هر دو قسمت كه دلگرمى بكافر و اطمينان و يارى خواستن از او بواسطه ى دوستى و يا خويشاوندى كه اينهم ممنوع است . « فَلَيْسَ مِنَ اللَّه فِي شَيْءٍ » 28 نشابورى : يعنى از دوستى و دين خدا در هيچ مرحله اى نيست كه بتوان آن را باسم دوستى ناميد ، و بكلَّى از رابطه ى با خدا دور است ، و اين جمله بمنزله ى توضيح است براى كلمات : * ( ( مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ ) ) * كه نتيجه چنين مىشود : دوستى با كافران غير دوستى با مؤمنين است و حدّ مشترك