شده است كه چون يهود و مسيحيها مىگفتند : ما فرزندان و دوستان خدا هستيم و فقطَّ كسى لايق بهشت است كه يهودى يا مسيحى باشد اين دو آيه نازل شد : * ( ( ألَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ ) ) * و طبرى نقل كرده است كه بچه هاى صغير خود را پيشوا در انجام اعمال مذهبى خود قرار مىدادند و مىگفتند اينها كه گناه ندارند ، پس وسيله ى آمرزش گناه ما هم مىشوند ، اين دو آيه براى توبيخ آنها از اين فكر و عمل نازل شد . ترجمه : 49 بنگر اى پيغمبر به اين مردم كه مىخواهند خود را از هر پليدى پاكيزه بدارند ليكن هر كس كه بمشيت و مصلحت ازلى بايستى پاكيزه شود ، البته پاك خواهد شد و كمترين ستم به كسى نمىشود ، 50 ولى تو ببين كه اين مردم چگونه بر خدا دروغ مىبندند [ و آنچه را خود مىخواهند وسيله ى آمرزش از جانب خدا مىپندارند ] و همين گناه و تهمت آشكار آنها بس است براى پليدىشان . سخن مفسّرين : « إِنَّ اللَّه لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِه وَيَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ » 48 طبرى : عبد اللَّه عمر گفت : ما دسته ى اصحاب پيغمبر ( ص ) يقين داشتيم كه شخص مال يتيم خوار و شاهد بدروغ و بدرفتار با خويشاوند مستحقّ جهنّم است تا آنگاه كه اين آيه نازل شد ، آنوقت متوجّه شديم كه مردم بزهكار و مرتكب گناه كبيره در مشيت خدا است و مربوط بسرنوشت او است كه مشمول عفو يا عذاب شود در صورتى كه گناهش شرك به خدا نباشد . ابو الفتوح نوشته است : جابر بن عبد اللَّه روايت كرد : كه رسول صلَّى اللَّه عليه و آله گفت : مغفرت و آمرزش ببنده فرود ميآيد مادام تا حجاب نباشد ، ما گفتيم اى رسول حجاب چيست ؟ گفت شرك به خدا ، آنگه اين آيت بخواند : * ( ( إِنَّ اللَّه لا يَغْفِرُ ) * تا آخر ) . كشف الاسرار نوشته : امير المؤمنين علىّ ( ع ) مردى را ديد سر در پيش ، افكنده يعنى كه پارساام گفت : اى جوانمرد اين پيچ كه در گردن دارى در دل آر ، كه خداى در دل مىنگرد . امام فخر : براى جهت اتّصال اين آيه بآيات جلو گفته است : چون در آيت