جلو تهديد يهود شده است ، اين آيه نشان داده است كه آنها مشرك هستند و غير قابل رحمت . عبده : مشرك الوهيّت يعنى اعتقاد بتسلط و قدرت كسى غير از خداوند بر حوادث علاوه بر اسباب طبيعى و علل ظاهرى و علت اينكه هر گناهى آمرزيده مىشود بجز شرك آن است كه دين توحيد براى بشر معيّن شده است تا نفوس تزكيه شوند و روحها پاك شوند و سطح فكر و عقل بالاتر برود از اعتقاد بقدرت مخلوق ناچيز ، ولى شرك بر خلاف توحيد آخرين درجه ى انحطاط و تنزّل فكر است و موجب توليد رذائل و دنائت نفس انسانى است چون معنى شرك بالا بردن مخلوقى است بيچاره ببالاترين درجه ى قدس و پاكيزگى و دورى از عيب و نقص تا مرتبه ى قدرت و توانائى مانند قدرت خداوند و جهت سعادت موحد و شقاوت مشرك آن است كه روح شخص خداپرست در مرتبه ى عاليه است كه معصيت و نافرمانى نمىتواند آن را از درجه ى خود فرود آورد و در پهلوى ارواح پست مشركين قرار دهد ، زيرا خير - شان كه توحيد است زيادتر است از شر آنها كه معصيت باشد ولى ارواح مشركين چون در مرتبه ى نازله ى ذلَّت و پستى باقى است اعمال نيك نمىتواند آنها را بالا ببرد . پس گناه موحّدين زود آمرزيده مىشود چون روح در درجه ى عاليه است و متوجه بخير و سعادت و آماده ى براى توبه است كه در قرآن توصيف شده‌اند : ( إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا ) يعنى اگر شيطان آنها را غافل كند زود خبردار مىشوند . سخن ما : 1 - در محروميّت مشرك از آمرزش بايد به چند مطلب توجّه شود : اول - شرك يعنى كفر و ناشناسى آفريننده و بريدگى و عدم ارتباط با حقيقت آفرينش خواه بطور كلَّى انكار شود يا عقيده بتعدّد و تشريك باشد ، دوّم ايمان به توحيد و خداشناسى يعنى عقيده و باور داشتن يك قدرت لايزال يعنى توانائى بىآغاز و انجام كه آفرينش بهر معنى كه تصوّر كنيم نمودارى ناچيزى است از اين قدرت كه در آن هيچ نقص و ضعف تصوّر ندارد و همه ى صفات جمال و جلال و ثبوتى