ابو الفتوح نوشته است : ابو هريره روايت كرد كه مردى بنزديك رسول آمد و گفت : يا رسول اللَّه دلم سخت شده است گفت اگر خواهى تا دلت نرم شود مسكينان را طعام ده و دست بسر يتيمان فرود آور و ايشان را طعام ده . « وَالْجارِ ذِي الْقُرْبى » 36 طبرى : ابن عبّاس و مجاهد و ضحاك گفته‌اند : يعنى همسايه كه خويش باشد ، ميمون بن مهران گفته است : يعنى همسايه با خويشاوندان باشد نه با خود شخص ، و نوف شامى گفته است : يعنى مسلمان باشد و همسايه اى باشد كه نزديكى او بواسطه همكيشى و دين باشد . « وَالْجارِ الْجُنُبِ » 36 ابو الفتوح : نوف گفته است مقصود همسايه اى است كه بيگانه نه در دين باشد و مسلمان نباشد . مجمع : روايت شده است كه حدّ همسايگى تا چهل خانه است و هم روايت است تا چهل ذراع . « وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ » 36 طبرى : ابن عبّاس و مجاهد و عكرمه گفته‌اند : يعنى رفيق در سفر ، و عدّه اى گفته‌اند : مقصود همسر است كه هميشه با مرد در يك منزل هستند ، ابن جريج گفته است : يعنى آنكه پيوسته با تو است براى انتظار نفع و سود از تو ، و طبرى نقل كرده است : بعضى گفته‌اند مقصود خدمتگزار است . ابو الفتوح : بعضى گفتند مقصود كسى است كه منزلش پهلوى منزل تو باشد و پيغمبر فرمود : بهتر رفيقان آن باشد كه براى دوست خود خوب باشد و بهترين همسايه ها آن كس است كه براى همسايه اش مفيد باشد و مؤمن نيست آنكه همسايه از شرّ او ايمن نيست ، گفتند : يا رسول اللَّه حق همسايه بر همسايه چى است ؟ گفت : آنكه اگر بخواند اجابت كنى و اگر درويش باشد دستگيرى كنى و اگر قرض خواهد بدهى و اگر خيرى رسد او را تهنيت كنى و اگرش مصيبتى رسد تعزيتش دهى و اگر بميرد به جنازه اش حاضر آئى و ديوار از بالاى سر او برنيارى تا باد از او منع كند و او را نرنجانى ببوى مطبوخات كه تو را بود الَّا كه او را نصيب كنى تا هر چه خورى موجب صحت و سلامت تو و فرزندان تو باشد و اگر بيمار شود بعيادت او شوى و اگر ميوه خورى او را از آن