آنها براى معاملات نزولى دوستى مىكنيد در صورتى كه اصلا ربا نبايد بخوريد ، و هم در آن كتاب مىنويسد : اوّلين آيه كه در حرمت ربا نازل شد اين آيه بود و آيت سوره ى بقره از آخرين آياتى است كه بر پيغمبر ( ص ) نازل شد . « الَّذِينَ يُنْفِقُونَ » 134 طبرى : يعنى مىبخشند به فقراء براى رفع احتياج - شان و يا بمردم ناتوان براى تقويت در جهاد . « فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ » 134 ابو الفتوح نوشته است : آنان كه مال نفقه و هزينه كنند در خوارى و دشخوارى در توانگرى و درويشى اول خلقى از اخلاق ايشان كه موجب بهشت بود ايشان را سخاوت شمرد و رسول عليه السّلام گفت : « الجنّة دار - الاسخياء » بهشت جاى سخاوتمندان است و ابو هريره روايت كرد كه رسول عليه السّلام فرمود : سخى نزديك است به خدا و به بهشت و بمردمان و دور است از دوزخ . و بخيل دور است از خداى و بهشت و مردمان و نزديك است به دوزخ و خداى تعالى ، سخى جاهل را دوستتر دارد از آنكه عالم بخيل را . و انس روايت كرد از رسول عليه السّلام كه گفت : سخاوت درختى است در بهشت شاخهاى آن در دنيا است هر كه دست بشاخى از شاخهاى آن زند او را ببهشت برد و بخل درختى است در دوزخ شاخهاى آن در زمين است هر كه دست بشاخى از شاخ - هاى او زند او را بدوزخ برد . و رسول عليه السّلام گفت : از گناه سخى درگذرى كه خداى دستگير او بود هر كجا بيفتد . مجمع : ابن عبّاس گفت : يعنى در حال زيادى مال و كمى آن و ممكن است مقصود آن باشد كه در حال غم و شادى از بخشش در راه خير خوددارى ندارند و اندوه و گرفتارى مانع آنها نمىشود . « وَالْكاظِمِينَ الْغَيْظَ » 134 ابو الفتوح : معنى كظم جلوگيرى از آن چيزى است كه پر شده است . عرب مىگويد « كظمت القربة » يعنى مشك پر آب را جلوگيرى از ريختن كردم و مىگويد : « كظم الابل » يعنى شكم را شتر از نشخوار پر كرد و نشخوار نكرد و در آنحال سخت بىقرار بود و در اين جمله اشاره است كه بسا باشد كه مؤمن از خشم