درگذشتن و صرف نظر كردن از جرم و گناه . « يصرّوا » از مصدر اصرار به معنى عزم و ثبات و پافشارى در كار و بيشتر در كارهاى زشت و شرور استعمال مىشود . جهت نزول : اسباب النّزول سيوطى : قبيله ى ثقيف قبل از اسلام بقبيله ى بنى نضير قرض مىدادند و چون موعد مىرسيد ، مقروضين مىگفتند : اكنون مال خود را از ما نگيريد تا در آينده بيش از طلبتان بشما بدهيم ، آيه براى جلوگيرى از اين گونه معامله نازل شد . ترجمه : 130 اى مؤمنين ربا نخوريد و از آن سرمايه خود فزون نكنيد و از نافرمانى خدا پرهيز كنيد كه شايد رستگار شويد ، 131 و از آن آتشى پرهيز كنيد كه براى كافران فراهم است . 132 و فرمان خدا و پيغمبر بريد تا شايد به شما مهربانى كنند ، 133 و بشتابيد بآمرزش پروردگار خود و آن بهشت كه به پهناى آسمانها و زمين است و آماده براى پرهيزگاران . 134 همان كسان كه در آسودگى و سختى بخشنده‌اند و خشم خود پنهان كنند و از گناه مردم در گذرند . چه خداوند دوستدار نكوكاران بود . 135 و آن كسان كه چون كارى زشت نمودند يا به خود ستم كردند خداى را به ياد آرند و دگر بار دانسته كوشاى به كار بد نباشند و آمرزش گناه خود خواهند كه جز خداى چه كس گناه مىآمرزد ؟ 136 چنين مردمى مزدشان آمرزش خداوندى است و بهشتها كه رودها از آن روان است و در آن پيوسته بمانند كه چه خوش بود مزد نكوكاران . سخن مفسّرين : « أَضْعافاً مُضاعَفَةً » 130 طبرى : ابن زيد گفت : از پدرم شنيدم كه در جاهليت دو جور ربا بوده : 1 - قرض در حيوان كه بسا مىشد شخصى كرّه شترى به قرض مىداد كه سال بعد همانندش را بدهد اگر در موقع تسليم نداشت قرض خود را بپردازد عمر شتر را بالا مىبرد و تا يك سال مهلت مىداد و باز اگر نداشت عمر آن را بالا مىبرد تا اندازه اى كه زيادى سنّ موجب زيادى قيمت بود . 2 - پول نقد به قرض مىداد و اگر مقروض آخر سال نداشت دو برابر مىكرد