[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيات 116 تا 117 ] إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَلا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّه شَيْئاً وَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ( 116 ) مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ فِي هذِه الْحَياةِ الدُّنْيا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيها صِرٌّ أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْه وَما ظَلَمَهُمُ اللَّه وَلكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 117 ) معنى لغات : « ريح » باد ، « صرّ » سردى و صدا ، « حرث » كشت و زرع . ترجمه : 116 ولى آن كسان كه كافر شدند البتّه سرمايه و فرزندشان جلوگير آزار خدا از ايشان نباشند و ايشان ياران آتشند كه هميشه در آن بمانند . 117 داستان آن سرمايه كه اين مردم بزندگى به كار برند داستان آن باد سردى است كه بكشتزار مردم به خود ستم كرده [ و كشت بد كرده ] رسد و آن را نابود كند چه خدا به آنها ستم نكند و خود بخويشتن ستم روا دارند . سخن مفسّرين : « إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا ) * - تا آخر آيه » 116 عموم مفسّرين براى ارتباط اين آيه بآيات پيش نوشته‌اند : چون پى در پى احوال مؤمنين يادآورى مىشود و عاقبت كار كافران ، اينجا هم پس از نامبردن متّقين نتيجه ى عمل كافران معرّفى شده است . فخر : چند مقصود براى كلمه ى الَّذين نقل كرده‌اند : 1 - ابن عبّاس گفته است مقصود يهود بنى قريظه و بنى نضير است چون تمام كوشش و دشمنى آنها براى دلبستگى بسرمايه بود چنان كه در سوره ى بقره به آنها خطاب شده ( لا تَشْتَرُوا بِآياتِي ثَمَناً قَلِيلًا ) . 2 - مقصود مشركين قريش است مثل ابو جهل كه هميشه بسرمايه ى خود افتخار مىكرد ، در اين آيه توجه مىدهد به اين كه سرمايه ها جبران كفر و انحراف نمىكند . 3 - مقصود أبو سفيان است كه در جنگ بدر و احد مالى فراوان در راه دشمنى