از سران يهود مثل : كعب بن اشرف و ابو ياسر و ابو رافع و عبد اللَّه بن سوريا با چند تن از همكيشان پيشين خود كه مسلمان شده بودند مثل عبد اللَّه بن سلام و يارانش راه ناسازگارى و ملامت و آزار پيش گرفتند ، اين دو آيه براى معرفى و نتايج عمل آنها نازل شد . ترجمه : 111 ايشان زيانى بشما نتانند آرند جز اندك آزارى و اگر با شما بجنگند ميگريزند وزان پس كسى يارىشان نكند . 112 اينان سركوب خوارى بوند بهر كجا گرفتار شوند مگر پيمانى ز خدا و مردم داشته باشند [ كه بسرپرستى مسلمانان باشند و جزيه دهند ] و بازگشت آنها بخشم خداوندى بود و در فشار بيچارگى شده چون بنشانه هاى توحيد كافر مىشدند و بناحقّ پيغمبران را مىكشتند از آن روى كه نافرمانى كردند و ستم پيشه شدند . سخن مفسّرين : « كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ » 110 طبرى : سعيد بن جبير گفت مقصود از اين جمله آنهائى هستند كه با پيغمبر از مكه بمدينه هجرت كردند ، ضحّاك گفت : آنهائى هستند از اصحاب پيغمبر كه راوى حديث بودند و مردم را دعوت بحقّ مىكردند و خدا امر كرده است كه مسلمين بدستور آنها رفتار كنند ، مجاهد گفته است : كليّه ى اشخاصى هستند كه مفيد به حال ديگران باشند به اين شرط كه امر بمعروف و نهى از منكر كنند . ابو الفتوح نوشته : يعنى شما آفريده شده‌ايد ، يا پيدا شده‌ايد بهترين مردم يا در لوح محفوظ بهترين مردم بوديد نزد خداى تعالى . ابو سعيد خدرى روايت كرد كه رسول عليه السّلام گفت : خنك آن را كه مرا ديد يا آن را ديد كه مرا ديد ، يا آن را ديد كه او ديد كسى را كه مرا ديد ، و هم او روايت كرد كه رسول گفت : اصحاب مرا دشنام ندهى كه به آن خداى كه جان من بامر او است كه اگر يكى از شما چندانكه وزن كوه احد است زر خرج كند آن در نيابد از درجه كه ايشان و نه نيمه ى ايشان را هست . و در اخبار و تفاسير اهل البيت عليهم السّلام چنان است كه اين آيت خاصّ است در حق ايشان چون لفظ خير لايق با پيشوايان