سورة الفاتحة بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ( 1 ) الْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ ( 2 ) الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ( 3 ) مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ( 4 ) إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ( 5 ) اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ( 6 ) صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلا الضَّالِّينَ ( 7 ) ترجمه : پس از آغاز نامه بنام خداوند بخشنده‌ى مهربان ستايش براى آن خدا است كه پروردگار هانيان است و رحمان است و رحيم و مالك روز جزاء [ اى خدا ] تو را مىپرستيم و از تو مدد مىخواهيم كه ما را به راه راست رهبرى كنى به راه آن كسانى كه برخوردارشان كرده‌اى نه به راه گرفتاران خشم و مردم گمراه . سخن مفسّرين : مجمع . ابن عبّاس و قتاده گفته‌اند اين سوره بمكّه نازل شده است . مجاهد گفته است بمدينه نازل شده است بعضى گفته‌اند دو نوبت نازل شده است بمكّه و بمدينه . بسم اللَّه - طبرى . كلمه‌ى ( بسم ) ادب و آموزشى است از جانب حقّ براى پيغمبر كه در جلو همه‌ى كارهاى خود اوّل اسم خدا را به زبان آورد . الرّحمن الرّحيم - مجمع : يعنى رحمان دنيا و رحيم آخرت و از بعضى تابعين نقل است : رحمان يعنى مهربان بهمه‌ى آفريده‌ها و رحيم مهربان بمؤمنين و از امام صادق عليه السّلام روايت شده است : رحمان اسم خاصّ است بصفت عامّ و رحيم اسم عامّ است بصفت خاصّ يعنى كلمه‌ى رحمان مختص به خدا است كه ديگرى به اين اسم ناميده نمىشود و صفت عامّ او را مىرساند كه مهربان بهمه‌گان است و رحيم اسم عمومى است و صفت خاصّ خدا را مىفهماند كه مهر او بمؤمنين و آمرزش آنها باشد .