يكديگر جلوگيرى مىنمايند و ستم مىكنند . و منافع شراب قيمت و لذّت آن است و منافع قمار مالى است كه بوسيله‌ى آن بدست انسان ميآيد ، و در قرائت كلمه‌ى كبير اختلاف است : اهل مدينه و بيشتر اهل كوفه و بصره با « باء » خوانده‌اند يعنى گناه بزرگ است . و بقيه‌ى اهل كوفه و بصره با « ثاء » قرائت كرده‌اند كه بمعنى كثرت و بسيارى باشد . ابو الفتوح : يكى از خلفا بشاعرى گفت : چه سودى است در شراب كه اوّلش تلخ است و آخرش خمار ؟ گفت : بلى در ميان اين دو مرا حالتى است كه با سلطنت تو برابر نمىكنم . گفت : توبه كن تا فلان سرمايه را به تو دهم . گفت : چون مست ميشوم ملك من از تو بيش مىشود . گفت باز چون هشيار شوى همان گدا باشى ، گفت : باز مست ميشوم تا بىنياز شوم . امام فخر : قبل از اسلام بعباس بن مرداس كه مردى شاعر و شجاع بود گفتند : چرا شراب نمىنوشى تا جرأت و جسارت تو زياد شود ؟ گفت : هرگز نادانى خودم را بدستم نمىگيرم و به شكم خود درون نمىكنم و راضى نيستم كه اول روز آقا و بزرگ باشم چون شب شود سفيه و ذليلم بينند . * ( وَإِثْمُهُما أَكْبَرُ ) * - 218 طبرى از ابن عباس و ضحّاك نقل شده است : مقصود آن است كه گناهى كه بعد از حكم بحرمت دامنگير شما مىشود بيشتر است از سودهائى كه قبل از اين تكليف شما بهره‌مند ميشديد . * ( قُلِ الْعَفْوَ ) * - 218 طبرى : از عطا نقل است عفو يعنى آنچه زيادروى نباشد و سختگيرى در مخارج نيز نباشد و از مجاهد نقل كرده است : عفو بمعنى بخشش يا بينيازى و قدرت مالى . امام فخر : واحدى گفت : عفو بمعنى زيادى است . ابو الفتوح : عبد اللَّه عمر و قتاده و محمّد بن كعب و عطا و سدّى و ابن ابى ليلى