معنى لغات : « جُناحٌ » گناه و انحراف از راه مستقيم . « أَفِيضُوا » از مصدر افاضه بمعنى متفرّق شدن و اشك ريختن و آب را خالى كردن و پر آب كردن ظرف باندازه‌ى سرريز كردن . « عَرَفاتٍ » اسم سرزمينى است كه محلّ توقّف حاجّ است و بفاصله‌ى دوازده ميل از مكّه است اين كلمه مفرد است كه به صورت جمع استعمال شده است . « الْمَشْعَرِ » سايه‌ى قابل استفاده از درخت و محل انجام آداب دينى بين عرفات و مكّه . « قنا » از مصدر وقايه بمعنى نگهدارى . « خلاق » بهره و سود زياد . جهت نزول : مجمع عدّه‌اى اعراب معتقد بودند كه در ايّام حجّ نبايد مشغول تجارت و كسب شوند . در اين ايّام دست از كار مىكشيدند و نيز نقل كرده‌اند كه در ايّام حجّ عدّه‌اى مزدور و كرايه دار بودند كه براى حاجّ كار مىكردند و مردم مىگفتند : براى آنها بهره‌اى از حجّ نيست . اين آيه براى جلوگيرى از اين فكر و عقيده است . ترجمه : 197 ولى گناهكار نباشيد اگر بهنگام حجّ كارى كنيد كه از بخشش پروردگار خود بهره‌اى بريد [ با اينكه دستورهاى آن را انجام دهيد ] پس چون از عرفات روانه شديد در مشعر الحرام ياد خدا كنيد و از نعمت هدايت او به ياد آوريد كه چگونه گمراه بوديد [ و اكنون راه زندگى و خوشبختى بشما نموده است ] .