شده گاهى به بدن مىچسبد وگاهى بلند مىشود ، بايد آن را قطع كنند يا آب را به زير آن برسانند . احكام وضو حكم شك در وضو : " مسأله 312 " كسى كه در أصل داشتن ونداشتن وضو شك دارد ، بايد به حالت پيش از زمان شك خود توجه نمايد ، پس اگر پيش از شك وضو داشته بنا را بر وضو داشتن بگذارد ، واگر پيش از شك وضو نداشته بايد وضو بگيرد . اين حكم يعنى : " بردن حالت پيش از شك را به پس از شك " در پاك ونجس بودن وغسل داشتن ونداشتن هم جارى است ، ولى كسى كه پس از ادرار استبراء نكرده ووضو گرفته وپس از وضو رطوبتى از أو بيرون آمده كه نمىداند ادرار است يا چيز ديگر وضوى أو باطل مىباشد . " مسأله 313 " كسى كه در كارهاى وضو مانند شستشو ومسح عضو ، يا در شرايط آن مانند پاكى آب وغصبى نبودن آن زياد شك مىكند ، تا آن اندازه كه شك أو عقلايى است بايد توجه كند ، ولى اگر به حد وسواس برسد نبايد به شك خود اعتنا نمايد . " مسأله 314 " اگر كسى پس از نماز شك كند وضو گرفته يا نه ، چنانچه مىداند ويا احتمال مىدهد كه در آغاز نماز متوجه بوده نماز أو درست است ، ولى براي نمازهاى بعد بايد وضو بگيرد . " مسأله 315 " اگر در بين نماز شك كند كه وضو گرفته يا نه ، بنابر احتياط نماز را تمام كند وبعد وضو بگيرد ونماز را دوباره بخواند . " مسأله 316 " كسى كه مىداند وضو گرفته وحدثى هم از أو سر زده - مثلا ادرار كرده - اگر نداند كدام جلوتر بوده ، يكى از چهار حالت را دارد : الف - چنانچه نماز خود را نخوانده ، بايد براي نماز وضو بگيرد . ب - اگر در بين نماز است ، بنابر احتياط نماز را تمام كند وبعد وضو بگيرد ودوباره نمازش را بخواند . ج - اگر نماز خود را خوانده است واحتمال مىدهد كه قبل از نماز متوجه بوده ، نمازش صحيح است ، ولى براي نمازهاى بعد بايد وضو بگيرد . د - اگر نماز خود را خوانده وقبل از نماز متوجه نبوده ، بنابر احتياط واجب نمازى را كه خوانده دوباره با وضوى جديد بخواند .