آروغ زدن چيزى كه خوردنش حرام است - مثل خون - به دهان أو بيايد وعمدا فرو ببرد ، روزه اش باطل وبايد قضاى آن روز را بگيرد ، وبنابر احتياط واجب كفاره ء جمع بدهد . مسأله 1680 - اگر نذر كند كه روز معينى را روزه بگيرد ، چنانچه در آن روز عمدا روزه ء خود را باطل كند ، بايد كفاره بدهد ، وكفاره ء مخالفت نذر كفاره ء مخالفت قسم است كه در مسألهء " 2734 " خواهد آمد . مسأله 1681 - اگر روزه دار به گفتهء كسى كه مى گويد مغرب شده وقول أو شرعا معتبر نيست ، افطار كند وبعد بفهمد مغرب نبوده است ، يا شك كند كه مغرب بوده است يا نه ، قضا وكفاره بر أو واجب مى شود . مسأله 1682 - كسى كه عمدا روزه ء خود را باطل كرده ، اگر بعد از ظهر مسافرت كند ، يا پيش از ظهر براي فرار از كفاره سفر نمايد ، كفاره از أو ساقط نمى شود ، وهمچنين است - بنابر أقوى - اگر مسافرت براي أو قبل از ظهر پيش آمد كند . مسأله 1683 - اگر عمدا روزه ء خود را باطل كند وبعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا مرض براي أو پيدا شود ، بنابر احتياط كفاره بر أو واجب است . مسأله 1684 - اگر يقين يا اطمينان كند ويا بينه قائم شود كه روز أول ماه رمضان است وعمدا روزه ء خود را باطل كند ، وبعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده ، كفاره بر أو واجب نيست . مسأله 1685 - اگر انسان شك كند كه آخر ماه رمضان است يا أول شوال وعمدا روزه ء خود را باطل كند ، بعد معلوم شود كه أول شوال بوده كفاره بر أو واجب نيست . مسأله 1686 - اگر روزه دار در ماه رمضان با زن روزه دار خود جماع كند ، چنانچه زن را بر جماع اكراه كرده باشد ، كفاره ء روزه ء خودش وبنابر احتياط كفاره ء روزه ء زن را بايد بدهد ، واگر زن به جماع راضى بوده بر هر كدام يك كفاره واجب مى شود . مسأله 1687 - اگر زنى شوهر روزه دار خود را بر جماع اكراه نمايد ، واجب نيست كفاره ء روزه ء شوهر را بدهد .