مسأله 1211 - وقتي يكى از شكهاى صحيح براي انسان پيش آيد - چنانچه گذشت - بنابر احتياط واجب فورا فكر كند ، واگر چيزهايى كه به واسطهء آنها ممكن است يقين يا گمان به يك طرف شك پيدا شود از بين نمى رود ، چنانچه كمي فكر كردن را تأخير بيندازد اشكال ندارد ، مثلا اگر در سجده شك كند مى تواند تا بعد از سجده فكر كردن را تأخير بيندازد . مسأله 1212 - اگر أول به يك طرف گمان داشته باشد ، بعد دو طرف در نظر أو مساوى شود ، بايد به دستور شك عمل نمايد ، واگر أول دو طرف در نظر أو مساوى باشد وبه طرفي كه وظيفهء اوست بنا بگذارد ، بعد گمانش به طرف ديگر برود ، بايد همان طرف را بگيرد وبه وظيفة عمل نمايد . مسأله 1213 - كسى كه نمى داند به يك طرف گمان دارد ، يا هر دو طرف در نظر أو مساوى است ، بايد به دستور شك عمل كند ، واحتياط مستحب آن است كه اگر شك از شكوك صحيحه ومورد نماز احتياط است وگمانى كه احتمال مى دهد بر أكثر است ، نماز را بر طبق آن گمان تمام كند ونماز احتياط بخواند ، واگر بر أقل است يا شك از شكوك صحيحه نيست ، بر طبق گمان نماز را تمام كند واعاده نمايد . مسأله 1214 - اگر بعد از نماز بداند كه در بين نماز حال ترديدى داشته ، كه مثلا دو ركعت خوانده يا سه ركعت وبنا را بر سه گذاشته ، ولى نداند كه گمانش به خواندن سه ركعت بوده يا هر دو طرف در نظر أو مساوى بوده ، بايد نماز احتياط را بخواند . مسأله 1215 - اگر موقعى كه تشهد مى خواند ، يا بعد از ايستادن شك كند كه دو سجده را به جا آورده يا نه ، ودر همان موقع يكى از شكهايى كه اگر بعد از تمام شدن دو سجده اتفاق بيفتد صحيح مى باشد براي أو پيش آيد - مثلا شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت - چنانچه به دستور آن شك عمل كند ، نمازش صحيح است . مسأله 1216 - اگر پيش از آن كه مشغول تشهد شود ، يا پيش از ايستادن - در ركعتي