احكام وضو ( مسأله 305 ) كسى كه در كارهاى وضو وشرائط آن مثل پاك بودن آب وغصبى نبودن آن خيلى شك مىكند ، اگر به حد وسوسه برسد ، بايد به شك خود اعتناء نكند . ( مسأله 306 ) اگر شك كند كه وضوى أو باطل شده يا نه ، بنا مىگذارد كه وضوى أو باقي است ، ولى اگر بعد از بول استبراء نكرده ووضو گرفته باشد وبعد از وضو رطوبتى از أو بيرون آيد كه نداند بول است يا چيز ديگر ، وضوى أو باطل است . ( مسأله 307 ) كسى كه شك دارد وضو گرفته يا نه بايد وضو بگيرد . ( مسأله 308 ) كسى كه مىداند وضو گرفته وحدثى هم از أو سر زده ، مثلا بول كرده ، اگر نداند كدام جلوتر بوده ، چنانچه پيش از نماز است بايد وضو بگيرد ، واگر در بين نماز است بايد نماز را بشكند ووضو بگيرد ، واگر بعد از نماز است ، نمازى كه خوانده صحيح است در صورتي كه احتمال التفات در حال شروع به نماز را بدهد ، وبراي نمازهاى بعد بايد وضو بگيرد . ( مسأله 309 ) اگر بعد از وضو يا در بين آن يقين كند كه بعضي جاها را نشسته يا مسح نكرده است ، چنانچه رطوبت جاهائى كه پيش از آن است به جهت طول مدت خشك شده ، بايد دوباره وضو بگيرد ، واگر خشك نشده يا به جهت گرمى هوا ومانند آن خشك شده ، بايد جائى را كه فراموش كرده وآنچه بعد از آن است بشويد يا مسح كند واگر در بين وضو در شستن يا مسح كردن جائى شك كند بايد به همين دستور عمل نمايد . ( مسأله 310 ) اگر بعد از نماز شك كند كه وضو گرفته يا نه در صورتي كه احتمال بدهد كه در حال شروع به نماز ملتفت حالش بوده است نماز أو صحيح است ، ولى بايد براي نمازهاى بعد وضو بگيرد . ( مسأله 311 ) اگر در بين نماز شك كند كه وضو گرفته يا نه ، نماز أو باطل است ، وبايد وضو بگيرد ونماز را بخواند .