ولو اجمالا معلوم واعلم بودن بعضي از بعض ديگر نيز معلوم باشد ، ولى شناختن شخص اعلم ميسر نباشد أحوط ميسر نباشد أحوط آنست كه شخص در همه مسائل ميان فتاواى آنان - چنانچه ممكن است - احتياط كند ( اگر چه در مسأله تفصيلي است كه مقام را گنجايش بيان آن نيست ) ودر صورتي كه احتياط ممكن نباشد بايد عمل أو مطابق فتواى كسى باشد كه احتمال اعلم بودن أو بيش از ديگرى است واگر احتمال اعلميت هر دو يكسان است مخير مىباشد . ( مسأله 5 ) : بدست آوردن فتوى يعنى دستور مجتهد چهار راه دارد : ( أول ) شنيدن از خود مجتهد ( دوم ) شنيدن از دو نفر عادل كه فتواى مجتهد را نقل كنند ( سوم ) شنيدن از كسى كه انسان بگفته أو اطمينان دارد . ( چهارم ) ديدن در رساله مجتهد در صورتي كه انسان بدرستى آن رساله اطمينان داشته باشد . ( مسأله 6 ) : تا انسان يقين نكند كه فتواى مجتهد عوض شده است ، مىتواند به آنچه در رساله أو نوشته شده عمل نمايد ، واگر احتمال دهد كه فتواى أو عوض شده جستجو لازم نيست . ( مسأله 7 ) : اگر مجتهد اعلم در مسأله‌اى فتوى دهد مقلد آن مجتهد يعنى كسى كه از أو تقليد مىكند نمىتواند در آن مساله به فتواى مجتهد ديگر عمل كند ، ولى اگر فتوى ندهد وبفرمايد احتياط آنست كه فلان طور عمل شود ، مثلا بفرمايد احتياط آنست كه در ركعت أول ودوم نماز بعد از سوره حمد يك سوره تمام بخواند مقلد بايد يا به اين احتياط كه احتياط واجبش مىگويند عمل كند ويا به فتواى مجتهد ديگرى كه تقليدش جائز است عمل نمايد ، پس اگر أو فقط سوره حمد را كافى بداند مىتواند سوره را ترك كند . وهمچنين است اگر مجتهد اعلم بفرمايد مسأله محل تأمل يا محل اشكال است . ( مسأله 8 ) : اگر مجتهد اعلم بعد از آن كه در مسأله‌اى فتوى داده يا