را نشان كند واتفاقا حيواني را بكشد ، آن حيوان پاك نيست وخوردن آن هم حرام است . ( ( چهارم ) ) در وقت به كار بردن اسلحه نام خدا را ببرد ، وچنانچه پيش از خوردن به هدف نام خدا را ببرد باز هم بنابر أقوى كفايت مىكند ولى اگر عمدا نام خدا را نبرد شكار حلال نمىشود ، ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد . ( ( پنجم ) ) وقتي به حيوان برسد كه مرده باشد ، يا اگر زنده است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد وچنانچه به اندازه سر بريدن وقت باشد وسر حيوان را نبرد تا بميرد حرام است . ( مسأله 2611 ) : اگر دو نفر حيواني را شكار كنند ، وشكار يكى از آنان با مراعاة شرائط گذشته باشد ، ولى شكار ديگرى فاقد بعضي از آنها باشد مثلا يكى از آن دو نام خدا را ببرد وديگرى عمدا نام خدا را نبرد ، آن حيوان حلال نيست . ( مسأله 2612 ) : اگر بعد از آن كه حيواني را تير زدند مثلا در آب بيفتد وانسان بداند كه حيوان بواسطة تير وافتادن در آب جان داده ، حلال نيست بلكه اگر نداند كه جان دادن آن فقط بواسطة تير بوده ، حلال نمىباشد . ( مسأله 2613 ) : اگر با سگ غصبى يا اسلحه غصبى حيواني را شكار كند ، شكار حلال است ومال خود أو مىشود ، ولى گذشته از اين كه گناه كرده ، بايد اجرت اسلحه يا سگ را به صاحبش بدهد . ( مسأله 2614 ) : اگر با آلت شكار چون شمشير بعضي از اعضاى بدن حيوان مانند دست وپا را از أو جدا كنند آن عضو حرام مىباشد ، ولى چنانچه آن حيوان را با مراعاة شرائط گذشته در مسأله ( 2610 ) سر ببرند باقيمانده بدن أو حلال مىشود ، واما اگر آلت شكار - با شرائط گذشته - بدن حيوان را دو قسمت كند وسر وگردن در يك قسمت بمانند وانسان وقتي برسد