دهند كه سلاح شكار به ضميمهء چيز ديگر سبب مرگ حيوان شده ، محكوم به نجاست و حرمت است . مسأله 2604 اگر با سگ غصبى يا اسلحهء غصبى حيوانى را شكار كند ، شكار حلال است و مال خود او مىشود ولى گذشته از اين كه گناه كرده ، بايد اجرت اسلحه يا سگ را به صاحبش بدهد . مسأله 2605 اگر با شمشير يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح است با شرطهايى كه گفته شد ( 1 ) حيوانى را دو قسمت كنند ( 2 ) و سر و گردن در يك قسمت بماند و انسان وقتى برسد كه حيوان جان داده باشد ، هر دو قسمت حلال است ( 3 ) اگر به همين قطع كردن جان داده باشد ؛ و اگر حيوان زنده باشد ( 4 ) و وقت تنگ باشد براى سر بريدن به آداب شرع ، قسمتى كه سر و گردن ندارد حرام و قسمتى كه سر و گردن دارد حلال است و اگر وقت باشد براى سر بريدن ، آن قسمت كه در آن سر نيست حرام است و آن قسمت ديگر اگر سر آن را به دستورى كه در شرع معين شده ببرند حلال است ( 5 ) به شرط آن كه در زمان بريدنِ سرش ، زنده باشد اگر چه ممكن نباشد زنده بماند و در حال جان دادن باشد . ) * ( 1 ) خوئى ، گلپايگانى ، تبريزى ، صافى ، فاضل ، نورى ، زنجانى : با شرطهايى كه در مسألهء [ 2601 ] گفته شد . . ( 2 ) سيستانى : اگر با وسيلهء شكار چون شمشير ، بعضى از اعضاى بدن حيوان مانند دست و پا را از او جدا كنند ، آن عضو حرام مىباشد ، ولى چنانچه آن حيوان را با مراعات شرائط گذشته در مسألهء [ 2601 ] سر ببرند ، باقيماندهء بدن او حلال مىشود . و امّا اگر وسيلهء شكار با شرائط گذشته بدن حيوان را دو قسمت كند . . بهجت : با شرطهايى كه در مسائل گذشته گفته شد ، حيوانى را شكار كنند و در اثر آن ، حيوان دو قسمت شود . . ( 3 ) اراكى : و همچنين است اگر زنده باشد ولى به اندازهء سر بريدن وقت نباشد و اگر به اندازهء سر بريدن وقت باشد و حيوان هنوز زنده باشد ، قسمتى كه سر و گردن ندارد حرام است و قسمتى كه سر و گردن دارد اگر سر آن را به دستورى كه در شرع معين شده ببرند حلال است . خوئى ، گلپايگانى ، تبريزى ، صافى ، سيستانى : و همچنين است اگر حيوان زنده باشد ولى به اندازهء سر بريدن وقت نباشد ؛ امّا اگر به اندازهء سر بريدن وقت باشد و ممكن باشد كه مقدارى زنده بماند ، قسمتى كه سر و گردن ندارد حرام و قسمتى كه سر و گردن دارد ، اگر سر آن را بدستورى كه در شرع معيّن شده ( سيستانى : بدستورى كه قبلًا گذشت ) ببرند ، حلال و گرنه آن هم حرام مىباشد . زنجانى : و همچنين اگر حيوان زنده باشد ، ولى به اندازهء سر بريدن وقت نباشد ؛ امّا اگر به اندازهء سر بريدن وقت باشد ، قسمتى كه سر و گردن ندارد حرام و قسمتى كه سر و گردن دارد ، اگر سر آن را به دستورى كه پيشتر ذكر شد ببرند حلال و گرنه آن هم حرام است . مكارم : همچنين اگر زنده باشد ولى وقت براى سر بريدن تنگ باشد امّا اگر وقت براى سر بريدن دارد ، آن قسمت كه در آن سر نيست حرام است و آن قسمت ديگر كه سر دارد ،