خوئى ، گلپايگانى ، فاضل ، نورى ، تبريزى ، صافى : مسأله اگر در محلّ خودش مستحقّ پيدا شود ، احتياط واجب آن است كه فطره را بجاى ديگر نبرد و اگر بجاى ديگر ببرد و تلف شود ، بايد عوض آن را بدهد . بهجت : احتياط مستحبّ . . سيستانى : و اگر برد و به مستحقّ رساند ، كافى است . . بهجت : بايد بنا بر احتياط . . مكارم : مسأله احتياط واجب آن است كه زكات فطره را در همان محلّ مصرف كند ، مثلًا نمىتواند براى بستگانش كه در شهر ديگرى هستند بفرستد ، مگر اينكه در آن محلّ مستحقى پيدا نشود و هرگاه با وجود مستحقّ فطره را به جاى ديگرى ببرد و تلف شود ضامن است ، ولى حاكم شرع مىتواند با توجّه به مصالح نيازمندان اجازه دهد آن را به محلّ ديگرى ببرند . زنجانى : مسأله اگر در محلّ خودش ، نتواند فطره را به مصرف آن برساند ، چنانچه اميد نداشته باشد كه بعداً بتواند به مصرف برساند ، بايد آن را به شهر ديگر ببرد و به مصرف فطره برساند ، و بنا بر احتياط واجب مخارج بردن به آن شهر را از فطره برندارد و اگر فطره تلف شود ضامن نيست . و در صورتى كه بتواند زكات فطره را در محلّ خود به مصرف برساند ، چنانچه بدون اجازهء حاكم شرع آن را به شهر ديگر ببرد و تلف شود ، بايد عوض آن را بدهد . مسأله اختصاصى مكارم : مسأله 1732 همانطور كه قبلا هم اشاره شد زكات فطره را بنا بر احتياط واجب در غير مورد فقرا و مساكين نمىتوان مصرف كرد ، همچنين نمىتوان از آن كارخانه هايى تأسيس كرد و منافع آن را در خدمت نيازمندان گذارد ، ولى تهيّه سرمايه از آن براى افراد نيازمند به مقدارى كه زندگانى آنها را اداره كند جايز است .