خود را بپردازد ، هر چند فقير نباشد زكات دهنده مىتواند طلبش را بابت زكات حساب كند . ( مسأله 1875 ) : مسافري كه خرجى أو تمام شده ، يا مركبش از كار افتاده ، چنانچه سفرش سفر معصيت نباشد ونتواند با قرض كردن يا فروختن چيزى خود را به مقصد برساند ، گرچه در وطن خود فقير نباشد ، مىتواند زكات بگيرد ; ولى اگر بتواند در جاى ديگر با قرض كردن يا فروختن چيزى هزينه سفر خود را فرآهم كند ، تنها به اندازه اى كه به آنجا برسد مىتواند زكات بگيرد . ( مسأله 1876 ) : مسافري كه در سفر درمانده شده وزكات گرفته پس از رسيدن به وطنش ، اگر چيزى از زكات زياد آمده باشد ، بايد آن را به حاكم شرع بدهد وبگويد آن چيز زكات است . شرايط كساني كه مستحق زكاتند ( مسأله 1877 ) : كسى كه زكات مىگيرد بايد شيعه دوازده امامي باشد مگر زكاتى كه به عنوان تأليف قلب به كافر داده مىشود ويا آزاد كردن بردگانى كه در شدت اند ; ولى در زمان غيبت ، زكات به غير مصرف شيعه دوازده امامي نرسد . واگر مكلف ، كسى را شيعه بداند وبه أو زكات بدهد ، سپس معلوم شود شيعه نبوده بايد دوباره زكات بدهد . ( مسأله 1878 ) : اگر طفل يا ديوانه اى از شيعه فقير باشد ، شخص مىتواند به ولى أو زكات بدهد ، به قصد اين كه آنچه مىدهد ملك طفل يا ديوانه باشد . ( مسأله 1879 ) : اگر به ولى طفل وديوانه دسترسى ندارد ، مىتواند خودش يا به وسيله يك نفر امين زكات را به مصرف طفل يا ديوانه برساند - واحتياط مستحب آن است كه از حاكم شرع يا نائب أو اجازه بگيرند - ، وبايد موقعى كه زكات به مصرف آنان مىرسد نيت زكات كند . ( مسأله 1880 ) : به فقيرى كه گدائى را كسب خود قرار نداده مىتوان زكات داد ، ولى به كسى كه زكات را در معصيت مصرف مىكند نبايد زكات داد .