أول بگيرد اشكال ندارد ، ولى اگر وقت قضاى ماه رمضان آخر تنگ باشد ، احتياط واجب آن است كه أول قضاى ماه رمضان آخر را بگيرد ، مانند اين كه پنج روز از از رمضان آخر قضا داشته وپنج روز هم به ماه رمضان بعدى مانده است . ( مسأله 1649 ) : اگر قضاى روزه چند ماه رمضان بر أو واجب باشد بايد در نيت تعيين كند ، وچنانچه معين نكند روزه اى را كه مىگيرد قضاى كدام ماه رمضان است ، قضاى هيچ يك حساب نمىشود . ( مسأله 1650 ) : در قضاى روزه ماه رمضان مىتوان پيش از ظهر روزه خود را باطل كرد ، ولى با تنگى وقت ، نمىتوان آن را باطل نمود . ( مسأله 1651 ) : اگر روزه اش قضاى روزه ميتى باشد ، احتياط مستحب آن است كه بعد از ظهر روزه را باطل نكند . ( مسأله 1652 ) : اگر بر اثر مرض ، يا حيض ، يا نفاس ، روزه ماه رمضان را نگيرد وپيش از تمام شدن ماه رمضان بميرد ، لازم نيست روزه هائى را كه نگرفته براي أو قضا كنند . ( مسأله 1653 ) : كسى كه در ماه رمضان به سبب بيمارى روزه نگرفته ، وبيمارى أو تا ماه رمضان بعد طول كشيده ، قضاى روزه هائى را كه نگرفته بر أو واجب نيست ، وبايد براي هر روز يك مد - كه تقريبا ده سير است - گندم يا جو يا نان يا خرما به فقير بدهد ، ولى اگر پس از ماه رمضان به مقدار قضاى آن روزه ها بهبود يافت وعمدى قضا نكرد ، قضا بر أو واجب شده ، وبايد براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ، واگر پس از ماه رمضان به عذر ديگرى قضا نكرد قضا واجب مىشود ، وبنابر احتياط واجب براي هر روز يك مد طعام هم به فقير بدهد . ( مسأله 1654 ) : كسى كه به عذرى غير مرض در ماه رمضان روزه نگرفته ، وبعد از ماه رمضان عذرش ادامه داشته يا به عذر ديگرى روزه را قضا نكرده ، خواه تصميم قضا داشته يا نه ، قضا بر أو واجب است ، وبنابر احتياط واجب بايد براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ، وآنكه عمدى قضا نكرده بايد اين حكم را عمل كند .