( مسأله 1292 ) : مسافري كه قصد دارد ده روز پشت سر هم در محلى بماند ، يا مىداند كه بدون اختيار ده روز در محلى مىماند ، بايد در آن محل نماز را تمام بخواند . ( مسأله 1293 ) : مسافري كه مىخواهد ده روز در جائى بماند ، لازم نيست ماندن شب أول يا شب يازدهم را قصد كند ، وهمين كه قصد نمايد از اذان صبح روز أول تا غروب روز دهم بماند بايد نماز را تمام بخواند ، وهم چنين است اگر مثلا قصدش اين باشد كه از ظهر روز أول تا ظهر روز يازدهم بماند ، واحتياط در اين صورت جمع بين شكسته وتمام است . ( مسأله 1294 ) : مسافري كه مىخواهد ده روز در محلى بماند ، در صورتي بايد نماز را تمام بخواند كه بخواهد تمام ده روز را در يك جا بماند ، پس اگر بخواهد مثلا ده روز در نجف وكوفه ، يا در تهران وشميران بماند ، يعنى مقدارى را در يكى ومقدارى را در ديگرى بماند ، بايد نماز را شكسته بخواند ، مگر آن كه يكى از آنها از توابع ديگرى باشد ، كه بايد بنابر احتياط هم تمام وهم شكسته بخواند . ( مسأله 1295 ) : مسافري كه مىخواهد ده روز در جائى بماند ، اگر از أول قصد دارد كه در بين ده روز به أطراف آنجا كه به حد ترخص يا بيشتر دور است برود وبماند ، بايد نمازش را شكسته بخواند ، واگر براي انجام كارى برود ونماند به احتياط واجب جمع بخواند . ولى اگر از أول قصد بيرون رفتن نداشته اما پس از قصد وخواندن يك نماز چهار ركعتي تصميم گرفت بيرون رود ، چنانچه مدت رفتن وآمدنش مثلا به اندازه يك يا دو ساعت است كه در نظر عرف با أقامت ده روز منافاة ندارد ، نماز را تمام بخواند ، واگر مدت از اين بيشتر باشد بنابر احتياط بين شكسته وتمام جمع نمايد . ( مسأله 1296 ) : مسافري كه قصد نكرده ده روز در جائى بماند ، وتصميم دارد اگر مثلا رفيقش بيايد يا منزل خوبى پيدا كند ده روز بماند ، بايد نماز را شكسته بخواند . ( مسأله 1297 ) : مسافري كه قصد كرده ده روز در محلى بماند ، ولى احتمال