گفتارى از شارح ترجمه و شرح اين كتاب مبارك بدست احقر بندگان خدا ابو الحسن ابن محمد مدعو به شعرانى به پايان رسيد در خجسته عيد ميلاد حضرت ابى عبد الله الحسين ( ع ) سيم شعبان يك هزار و سيصد و نود هجرى قمرى و اين تاريخ را به قمرى ضبط كردم تا مردم در تطبيق و مقايسه با تاريخ ساير وقايع سرگردان نشوند چون بناء همه تواريخ اسلامى هزار و چند صد سال بر سال قمرى بود كتب و تواريخ بر آن نوشتند و اگر كسى فعلا غير آن كند موجب سر گردانى مردم شده است و عملى غير عاقلانه كرده است . هم چنان كه حضرت مؤلف از درگاه خداوند كريم درخواست تا آن را خاص براى تقرب به خود قرار دهد اميدواريم خدمت ناچيز ما را نيز در راه خويش قبول كند و اگر اختيار با من بود اذن نمىدادم كسى مطالب اين كتاب را براى نفع دنيا و تحصيل مال و جاه بخواند چون دنيا اشرف از دين نيست و غايت هر عمل يابد اشرف از عمل باشد و خداى ناكرده كسى كه دين را براى دنيا آموزد دنيا را اشرف از دين مىداند نعوذ با لله من الضلالة و الغواية و نسأله الفضل و الهداية و در اين كتاب آن چه گفتيم براى شرح متن و فهماندن مسائلى مناسب آن است و خوانندگان عزيز نپندارند كه همه آن چه نوشته‌ايم راى خود ما بر آن قرار گرفته است و الله العالم و ناچاريم به نكتهء اشاره كنيم . گروهى بر ما خرده مىگيرند كه احكام حدود و قصاص اسلام در اين عهد عمل نمىشود پس نوشتن و آموختن آن بيهوده است و